Google+
Το Πεζούνι λαλεί: Έν είμαι ρομαντικός, ονειροπολος, κοντός. Έν είμαι ευγενικός αλλά ούτε τζε ψέυτης. Εν είμαι σοβαρός (συχνά), ακομπλεξαριστος, δυστιχισμενος. Δαμέ δεν γράφω ότι θέλεις και όπως θέλεις. Σεβάστου τον χώρο μου τζε αν θα διαβάσεις τι γράφω, να θυμάσε ότι διαβάζεις με δική σου ευθύνη

23.6.13

Home?

0 επολοηθήκαν πίσω
Τελευταία μου νύχτα στο σσεφηλτ. Εν ειμαι ποττε sentimental με ετσι πράματα. Μπορω να ξαπολεισω κατι στο τσουκ τζε να αρκεψω με κατι αλλλο στο τσακ.. Εν ξερω τι μου γινησκεται. Βλέπω το δωμάτιο μου μισό άδειο τζε πιάνει με ενα παράξενο συναίσθημα.. Το πακέταρισμα ηταν ενα που τα πιο δύσκολα πράματα που εκαμα ποτέ τζε ελπίζω να αρκεφκω να συνηθειζω επειδη εν γίνεται τούτη η κατάσταση. Φέτος εμεινησκα στες εστίες του πανεπιστημίου, ενα δωματιουι ηταν αλλα έδωσα του χαρακτήρα, έστισα το τζε άλλαξα το με σκοπό να δημιουργήσω την ψευδεσθηση οτι εν δικό μου, οτι εν το σπίτι μου (του χρόνου μηνισκω αλλού)... Σχεδόν ενα χρόνο μετα τζε τούτη η ψευδεσθηση εθαφτηκε τόσο βαθκια μεσα στην καρκια μου που μεταμορφώθηκε σε αληθκεια. Οι διαφάνιες που εκρεμουνταν που το τταβανι εθυμηζαν μου την στιγμή που εδιμιουργουν το γράμμα που θα έστειλα πίσω κυπρο σε μια φίλη. Η εξερετικα γεμάτη πινακίδα μου, εθυμιζεν μου με χρονολογικη σειρά τα όσα επερασα τούτον το χρόνο... Που την λίστα που ποτέ εν εσυμπληρωθικε επειδη we parted our ways με την κυπριακή κλοικουδαν λόγο διαφορών στον τροπο σκέψης, μέχρι το σημείωμα που μου αφήκε ο Μπεν σε ενα που τα λεκτιαρς πριν αποφασίσει οτι η αρχιτεκτονική ενεν για τζινον τζε να φυει που το κορς. Το πόστ-ιτ που εκολησα στο ταβάνι που πανω που το κρεβάτι που έγραφε "you need to work" (έμπνευση που τον liar) έβλεπα το κάθε πρωί. Η μάσκα του Βεντεττα στο ράφι μόλις μπεις του δωματίου, το ραφουι που χαρτόνι που εδημιουργησα, τα εργαλεία μου, τα μολυφκια μου όι πένες μου, ΟΎΛΑ είχαν ενα τόπο στο δωμάτιο τζε μιαν σύνδεση στο μυαλό μου τζε στην καρκια μου... Το πακέταρισμα ηταν ενα που τα πιο δύσκολα πράμα τα που εκαμα ποτέ στην ζωή μου...
Τελευταία μου νύχτα σημερα στο σσεφηλτ τζε εν αντεξα το δωμάτιο μου οφκερο, γιαυτο εγεμωσα το με αθρωπους. Τενια, κουβέντα, χυμό μεσε πλαστικό ποτήρι επειδη επακεταρα τα πάντα, έτοιμα φαγια που το τεσκο όπως όταν είμασταν στο στουντιο ουλη η μέρα (τζε νύχτα) σε μια προσπάθεια να ξεχαστω.. Μα πως να ξεχαστω που την στιγμή που ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΡΟΝΟ εν είχαμε ούτε ΜΙΑΝ αληθινή, αυθεντική στιγμή , χωσμενοι τζε οι θκιο πίσω που τες ανασφάλιες μας, τζε την τελευταία νύχτα, ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ, μετα που ενα ζωρι τζε ενα κακό τζε σσιλιες αγγαλιες να καταφέρνει να φεφκει που το δωμάτιο μου μεσάνυχτα... Τζε να μου στέλνει μυνημα οτι δια γύρους του πάρκου αντί να πιενει σπίτι του επειδη εν μπορεί να σταματήσει να κλεει... Επεια να τον εβρω. Ηταν στην φάσει που του ησσεν περασει τζε ηταν έτοιμος να φύει να παει σπίτι (ΝΝΑ ΜΕΣΤΑ ΜΟΎΤΡΑ, εν να τα καμεις σσυρωτερα τωρα, φυε πριν σε δει...) 
Γυρίζει τζε θωρει με, κοντευκω του τζε ξανα-αγγαλιαζω τον. Ξιαφνιασμενος που ηρτα να τον εβρω λαλει μου εν οκεη τζε οτι πρεπει να φυω να παω να τζημηθω επειδη εν θα ξυπνω την επόμενη...
Έθελα να τον φιλησω τοσο πολλα, μα τοσο πολλα.. Ενιωσα οτι εθελε τζε τζινος.. Αλλα εξαναχωστηκαμεν που πίσω που τες ανασφάλειες μας, πίσω που ενα αμηχανο γελειο...
Εφιεν, εκατσα λιο στο πάρκο τζε έφια τζε εγω.
Εν έγραψα ποτέ για τον Στάχτη, εν έθελα να παραμυθκιαζουμε, αλλα μετα το εψεσινο νομίζω θελω να θυμουμε τούτο που έγινε.
Ειμαι στο αεροπλανο τζε πετω για Κύπρο. 
Πιο εν το σπίτι μου? Που εν το σπίτι μου? Παω να επισκεπτώ τους γονείς μου? Ή παω πίσω σπίτι? Φευκω για διακοπές ή επιστρέφω πίσω για λιο διάστημα? Εν ξερω, εν ούλα τοσο συχησμενα μέσα στο νου μου.
Ηταν η τελευταία μου νύχτα στο Σσεφηλτ, στην πόλη που επερπατησα ούτε για ενα χρόνο τωρα... Πόσο χρείαζετε για να νιώσεις ενα τόπο δικό σου?

Ηταν η τελευταία μου νύχτα στο Σσεφηλτ εψες... Με επιστροφή σε τρεις μήνες. 


19.6.13

Ταξιδάκια

3 επολοηθήκαν πίσω

Κολτσεστερ.
Ενα μικρό χορκουιν όπως το λαλει τζε το περτιτζη. Η σύνδεση του τρένου για να πάεις τζαμε που το Σσεφηλτ ειναι ένας εφιάλτης τζε τούτο ηταν τζε ενα που τα προβλήματα που είχα με το περτιτζη, το γεγονός οτι για να τον επισκεφθώ έπρεπε να αλλάξω τέσσερα τρένα τζε να πουλησω το συκώτι μου.
Τεσπα, αποφάσισα με μια άλλη φίλη μου που μηνισκει τζαμε να παω ποτζι 2 μέρες πριν φυει για Κύπρο. Μετα που τέσσερις ώρες ταξίδι τζε που το άγχος της ζωής μου να μεν χάσω το επόμενο τρένο επειδη τζινο που ειμουν πανω είχεν καθυστέρηση τζε που να γυρευκω αλλα τρένα μεστην μέση του πουποτε, εκαταφερα τα. Πιάνω τηλέφωνο την κορου τζε τι μου λαλει, α ξέρεις λαλει μου, εν να ερτει το περτιτζη να σε πιάσει επειδη επέμενε τζε εγω εβαρκουμουν να φκω να ερτω. Χωρίς να το πολοσκεφτω, εστολησα την που πανω ως κάτω. Τι επέρασεν που τον νου μου:
• Απαναγιαμου, ηνταλος εν να του πω γεια? Φιλικον φιλί στο μάγουλο? Οι. Αγγαλεια? Οι. Σκεττον γεια? Οι.. 
• Μα τι εν να λαλουμεν στο δρόμο ?
• Πως πρεπει να συνπεριφερτω? 
• Ταχα τωρα να του μιλώ φιλικά? Εν εγινεν τιποτις?
•  Τζε νταμπου να γινει αν με ρωτήσει τίποτε που εν ξερω να απαντήσω καλα?
• Εν να πρεπει να ξαναδώκω εξετάσεις αν δεν περασω;
• Πολλοσκεφτεσε το? Νε, αλλα...
Τζε ενώ τα εσκεφτουμουν τούτα, εσυνεχιζα να την στολήζω ως την στιγμή που το περτιτζη ηταν μπροστά μου τζε έπρεπε να κλείσω το τηλέφωνο. Χα.
Κύριος ο κύριος. Εμεινα τα με το ποσόν οκεη ηταν τζινος τζε το πόσο τα έχασα εγω μες τον νου μου. Αλλα βέβαια σαν κυρία τζε εγω, εν εδειξα κανενα σημάδι αδυναμίας τζε ας εβουιζεν ο νους μου σσιλιες θκιο ερωτήσεις τζε possibilities. Εκαμαμεν τζαμε μιαν μικροσυζητηση για το ταξί τζε τες τιμές τζε την κορου τζε οσπου να το πεις, τσουπ εφτασαμεν. Πιερωνει τζε κατεβαινουμε.
Είχα ερτει αργά την νύχτα αρα εν θα επιεναμεν πουποτε, σοου εκατσαμεν στο σαλόνι της τζε εβαλλαμεν μουσική, αψαμεν τζε λιο χορτουιν τζε εφουγαριζαμε που πανω που τες μελωδίες (καλα, δεν τες λες τζε μελωδίες) του bonobo. Το περτιτζη (φυσικά) δεν εκαπνισεν τζε εδειξεν τζε την δυσαρέσκεια του για το θέμα out loud τζε μετα που κανενα δεκάλεπτο αρκεψε οτι εν να φυει να παει σπίτι επειδη λείπει που την Κυριακή... Τζε να αρκεφκει παλε ο νους μου να βουηζει
  • Ήντα θέλει να φυει?
  • Είπα τίποτε?
  • Νιώθει άβολα που ειμαι δαμε?
  • Αλοπος εκαμα καμοιαν μαλαζαβρανκγα
  • Παλε πολοσκεφτεσε το.. Μα...

Εφυεν τζε εσυνεχιζαμε να φουγαριζουμε...
[censoring my words]  Εμειλήσαμε τζε για την κορού που έμεινε έγκυος τζε έριξε το (τζίνη που ανάφερε τζε το περτίτζη, επείσης δική μου φίλη). Ένιωσα άβολα, τί λαλείς σε έτσι περιπτώσεις? Ενvω, I pitied τζίνη την κορού [Που έπρεπε να τα περάσει τούτα ούλα] αλλα που την άλλη έν αφήνεις την ζωή σου να καταστραφεί σε έτσι σημείο της για ένα μωρό έννε? Ντάμπου έθελε τζε τζίνη τζε έν επρόσεχε? Έν έθελε να το ρίξει αλλα αναγκάστηκεν.  [/censoring my words]
Τουντο ταξίδι νομίζω έδειξε οτι μπορούμε να κρατούμε επαφή με το περτιτζη. Σε μια φάση ήμασταν μόνοι μας στο δωμάτιο του επειδη εβαρεθηκαμε τα τουνκγκουτουνγκου τζαμε που ήμασταν με την κορου, τζε εν ηταν παράξενο, εν ένιωσα άβολα... Νομίζω ούτε το περτιτζη... Ελπίζω.

Εν να δούμε που εν να παω κυπρο.. Χα.. Κύπρος.. Αλλο πόστ τζινο...

(Υ.Γ. Το ποστ εγράφτηκε στο τρένο πίσω Σσέφηλτ στες 19 του ιούνι, αλλα επόσταρα το στες 22 του ιούνι)

3.6.13

Εχτές

5 επολοηθήκαν πίσω
Ειρωνεία είναι, να περπατώ και να μου χέζει πεζούνι στο κεφάλι.
Επείσης, να μαθένεις ότι στο Χόνγκ Κόνγκ, τρώσειν baby πεζούνια ξιδάτα με λαδούιν.

Οππα μάνα μου

2 επολοηθήκαν πίσω
Πού είναι το πεζούνι? Οεο?