Google+
Το Πεζούνι λαλεί: Έν είμαι ρομαντικός, ονειροπολος, κοντός. Έν είμαι ευγενικός αλλά ούτε τζε ψέυτης. Εν είμαι σοβαρός (συχνά), ακομπλεξαριστος, δυστιχισμενος. Δαμέ δεν γράφω ότι θέλεις και όπως θέλεις. Σεβάστου τον χώρο μου τζε αν θα διαβάσεις τι γράφω, να θυμάσε ότι διαβάζεις με δική σου ευθύνη

23.6.13

Home?

Τελευταία μου νύχτα στο σσεφηλτ. Εν ειμαι ποττε sentimental με ετσι πράματα. Μπορω να ξαπολεισω κατι στο τσουκ τζε να αρκεψω με κατι αλλλο στο τσακ.. Εν ξερω τι μου γινησκεται. Βλέπω το δωμάτιο μου μισό άδειο τζε πιάνει με ενα παράξενο συναίσθημα.. Το πακέταρισμα ηταν ενα που τα πιο δύσκολα πράματα που εκαμα ποτέ τζε ελπίζω να αρκεφκω να συνηθειζω επειδη εν γίνεται τούτη η κατάσταση. Φέτος εμεινησκα στες εστίες του πανεπιστημίου, ενα δωματιουι ηταν αλλα έδωσα του χαρακτήρα, έστισα το τζε άλλαξα το με σκοπό να δημιουργήσω την ψευδεσθηση οτι εν δικό μου, οτι εν το σπίτι μου (του χρόνου μηνισκω αλλού)... Σχεδόν ενα χρόνο μετα τζε τούτη η ψευδεσθηση εθαφτηκε τόσο βαθκια μεσα στην καρκια μου που μεταμορφώθηκε σε αληθκεια. Οι διαφάνιες που εκρεμουνταν που το τταβανι εθυμηζαν μου την στιγμή που εδιμιουργουν το γράμμα που θα έστειλα πίσω κυπρο σε μια φίλη. Η εξερετικα γεμάτη πινακίδα μου, εθυμιζεν μου με χρονολογικη σειρά τα όσα επερασα τούτον το χρόνο... Που την λίστα που ποτέ εν εσυμπληρωθικε επειδη we parted our ways με την κυπριακή κλοικουδαν λόγο διαφορών στον τροπο σκέψης, μέχρι το σημείωμα που μου αφήκε ο Μπεν σε ενα που τα λεκτιαρς πριν αποφασίσει οτι η αρχιτεκτονική ενεν για τζινον τζε να φυει που το κορς. Το πόστ-ιτ που εκολησα στο ταβάνι που πανω που το κρεβάτι που έγραφε "you need to work" (έμπνευση που τον liar) έβλεπα το κάθε πρωί. Η μάσκα του Βεντεττα στο ράφι μόλις μπεις του δωματίου, το ραφουι που χαρτόνι που εδημιουργησα, τα εργαλεία μου, τα μολυφκια μου όι πένες μου, ΟΎΛΑ είχαν ενα τόπο στο δωμάτιο τζε μιαν σύνδεση στο μυαλό μου τζε στην καρκια μου... Το πακέταρισμα ηταν ενα που τα πιο δύσκολα πράμα τα που εκαμα ποτέ στην ζωή μου...
Τελευταία μου νύχτα σημερα στο σσεφηλτ τζε εν αντεξα το δωμάτιο μου οφκερο, γιαυτο εγεμωσα το με αθρωπους. Τενια, κουβέντα, χυμό μεσε πλαστικό ποτήρι επειδη επακεταρα τα πάντα, έτοιμα φαγια που το τεσκο όπως όταν είμασταν στο στουντιο ουλη η μέρα (τζε νύχτα) σε μια προσπάθεια να ξεχαστω.. Μα πως να ξεχαστω που την στιγμή που ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΡΟΝΟ εν είχαμε ούτε ΜΙΑΝ αληθινή, αυθεντική στιγμή , χωσμενοι τζε οι θκιο πίσω που τες ανασφάλιες μας, τζε την τελευταία νύχτα, ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ, μετα που ενα ζωρι τζε ενα κακό τζε σσιλιες αγγαλιες να καταφέρνει να φεφκει που το δωμάτιο μου μεσάνυχτα... Τζε να μου στέλνει μυνημα οτι δια γύρους του πάρκου αντί να πιενει σπίτι του επειδη εν μπορεί να σταματήσει να κλεει... Επεια να τον εβρω. Ηταν στην φάσει που του ησσεν περασει τζε ηταν έτοιμος να φύει να παει σπίτι (ΝΝΑ ΜΕΣΤΑ ΜΟΎΤΡΑ, εν να τα καμεις σσυρωτερα τωρα, φυε πριν σε δει...) 
Γυρίζει τζε θωρει με, κοντευκω του τζε ξανα-αγγαλιαζω τον. Ξιαφνιασμενος που ηρτα να τον εβρω λαλει μου εν οκεη τζε οτι πρεπει να φυω να παω να τζημηθω επειδη εν θα ξυπνω την επόμενη...
Έθελα να τον φιλησω τοσο πολλα, μα τοσο πολλα.. Ενιωσα οτι εθελε τζε τζινος.. Αλλα εξαναχωστηκαμεν που πίσω που τες ανασφάλειες μας, πίσω που ενα αμηχανο γελειο...
Εφιεν, εκατσα λιο στο πάρκο τζε έφια τζε εγω.
Εν έγραψα ποτέ για τον Στάχτη, εν έθελα να παραμυθκιαζουμε, αλλα μετα το εψεσινο νομίζω θελω να θυμουμε τούτο που έγινε.
Ειμαι στο αεροπλανο τζε πετω για Κύπρο. 
Πιο εν το σπίτι μου? Που εν το σπίτι μου? Παω να επισκεπτώ τους γονείς μου? Ή παω πίσω σπίτι? Φευκω για διακοπές ή επιστρέφω πίσω για λιο διάστημα? Εν ξερω, εν ούλα τοσο συχησμενα μέσα στο νου μου.
Ηταν η τελευταία μου νύχτα στο Σσεφηλτ, στην πόλη που επερπατησα ούτε για ενα χρόνο τωρα... Πόσο χρείαζετε για να νιώσεις ενα τόπο δικό σου?

Ηταν η τελευταία μου νύχτα στο Σσεφηλτ εψες... Με επιστροφή σε τρεις μήνες. 


No comments:

Post a Comment