Google+
Το Πεζούνι λαλεί: Έν είμαι ρομαντικός, ονειροπολος, κοντός. Έν είμαι ευγενικός αλλά ούτε τζε ψέυτης. Εν είμαι σοβαρός (συχνά), ακομπλεξαριστος, δυστιχισμενος. Δαμέ δεν γράφω ότι θέλεις και όπως θέλεις. Σεβάστου τον χώρο μου τζε αν θα διαβάσεις τι γράφω, να θυμάσε ότι διαβάζεις με δική σου ευθύνη

30.12.13

soy demasiado perezoso para este

3 επολοηθήκαν πίσω
...por lo que este blog es completamente muerto



In other news, Spotify now works for Cyprus!

Εξεκίνησα το τούτο το πράμα: http://ssoa15.tumblr.com αλλά κανένας που την σχολή μου εν ασχολείται. Μάλλον ούλοι γελούν τζε λαλούν “Μα, τι χαζό το πεζούνι”. Έχει μισό χρόνο που υπάρχει τζε ανακοινωσα τους το τουλάχιστον 3 φορές... Άρα τι πασχίζομαι τζε εγώ μόνος μου...
Αν ενδιαφέρεται κανένας architecture student/postgrad/grad τζε μαζευτούμε 3-4 πλάσματα, τότε αλλάζω το όνομα τζε ασχολούμαστε εμείς μαζί.

27.10.13

Νεφελοκοκκυγία

0 επολοηθήκαν πίσω
Pisthetairos and Euelpides got "tired of their home city of Athens. Its tedious bureaucracy and incessant legal disputes were wearing the old men down and so, like many a modern day city dweller, they decided to move out of town for a more peasceful life. Leaving the city and their debts behind, they went in search of Tereus, a character from Greek myth, whom the gods had turned into a hoopoe bird. Their reasoning was that Tereus, having once been a human and now a bird, might have come across 'a nice cushy city, soft as a woollen blanket, where we could curl up'. When they found him, however, none of the bird's suggestions were quite the ticket. Cities just aren't carefree places, they realised, and whilst the life of birds is carefree, they don't live in cities. Then one of the old fellows proposed an idea to the birds. What if together they founded a city in the sky - one up in the clouds, away from earthly concerns? This new city would become all-powerful, he explained, for the birds could hold the gods to ransom: it would be up to them whether or not to let the fumes from sacrifices below pass up to Zeus and the others above. It would also be the perfect place for the two Athenians to escape to. So delighted were the birds with the old man's plan that they immediately agreed and appointed him as their leader. Eating a magical root, he was able to grow wings, which was clearly going to be a help in navigating the new city. Nevertheless, escaping to a Utopia in the clouds was not without it's difficulties. Not only did the new leader of the birds and his friend have to fend off a whole host of profiteers and tricksters, who wanted to come and live in their cloud city, they also had to contend with some rather angry Olympian gods. It all turned out well in the end, though. With a little persuasion, they managed to convince the gods to hand power to the birds, and pretty soon the old fellows ruled the roost in their dream city in the sky. Nevertheless, you might think that anyone who dreamt of doing the same was living in a Cloudcuckooland (Νεφελοκοκκυγία) [] the very name that they two Athenians chose for their fantastical Utopian City"
Pretor-Pinney, Gavin. "The Cloudspotters Guide: The Science." History, and Culture of Clouds. PERIGREE (2006).
 

23.9.13

Mια φανταστική μέρα στη ζωή της ‘blog skepseon’

10 επολοηθήκαν πίσω
Εφκήκεν μου λλίον διαφορετικό τοφόρματ του ‘interview’ :P
Εν με πειράζει καθόλου. Βολευκει με J
Κυριακή πρωί. Ξυπνάς ανάποδα επειδή το αίσθημα επορτοκλώτσαν στον ύπνο του. Καταριέσαι την ώρα τζαι την στιγμή που της είπες να μετακομίσει σπίτι σου τζαι γυρίζεις πλευρόν να δεις τι ώρα είναι. Συνειδητοποιάς ότι εν γλήορα  τζαι έσιεις αλλό 2 ώρες ώσπου να πιάσεις δουλειά.
Πιάνεις το λαπτοπ τζαι μπαίνεις facebook. Aνακαλύπτεις ότι θκυο φίλες σου εχωρίσαν την ίδια μέρα τζαι το feed σου εν γεμάτο καταθλιτπτικά τραούθκια τζαι το στάτους της φάσης « όλα γύρω μου μαυρα, πεθαίνω, το φως στο τούνελ χανεται».
Αντιδρας κάπως έτσι....
«WTF σημερα? Εχωρίσαν ούλλοι? Αμπα τζαι εν καμμια πλάκα που μου κάμνουν οι φρεντς μου? Άμπα τζαι τζοιμουμαι ακομα τζαι εν όνειρο? Εν να παίξω πελλον να κάμω οτι εν τα είδα τζαι αν εν πλάκα εν θα αντέξουν τζαι εν να μου το πουν! Λογκ άουτ μαι φρεντ!»--(Σε περιπτωση που το δακρυβρεχτο φητ εν που διαφορους φρεντς μου! Επειδή εν ειμαι σιουρη τι εννοεις

«WTF? Γαμώτο εν γίνεται! Να τες πιαω τηλέφωνο που να πάω δουλειά γιατι εν να με νευριάσουν αν εν αλήθκεια »--(Σε περιπτωση που το δακρυβρεχτο φητ εν μόνο που τις 2 φίλες μου)


 Μετά που την καταπληκτική τζαι πρωτότυπη αντίδραση σου στο facebook  γυρίζεις τζαι θωρεις το αίσθημα δίπλα που κάμνει φατσούες στον ύπνο του
Εσύ:
1.Λιώνεις που μεσα τζαι αρκέφκεις να μετανιώνεις που ενευρίασες πριν
2.Οι φατσούες δεν σε επειρεάζουν καθόλου τζαι διάς της μιαν τζαι πέφτει που το κρεβάτι να μάθει να μεν πορτοκλωτσά.
Μα εν εσιει 3η επιλογή? Damn!!! Να βάλω μια δική μου σιορ!
3.Σκεφτουμαι «Μα ίννα που κάμνει στον ύπνο της ετσι σκέδιον? Έτσι εν να μου καμνει? Μα θώρε-θώρε! Να την φκάλω καμμια φωτο λαλεις?»

Ότι τζαι να έγινε το αίσθημα εξύπνησε. (Shit! Eν επρόλαβα να την φκάλω φώτο!) Είσαστε τζαι οι θκυό όξυπνες μεστο κρεβάτι.Ο ήλιος σιγά σιγά ανεβαίνει τζαι μπαίνει ένα ωραίο αερούιν που το παραθύρι.(Εγώ γιατί κνίθουμαι??) Η κουρτίνα χορέυκει ήρεμα τζαι στο background ακούετε το Uninvited της Alanis. (Εφαν με τα βρωμοκούνουπα, ρε Αλάνις)!!!!!!!!
Εσυ:
(1) Δικλάς ποδά δικλας ποτζεί, εν καταλάβεις πόθεν παίζει το τραούδι, αλλά ποσός σε ενδιαφέρει, επειδή που το παραθύρι που εξηασετε ανοικτό εμπήκασιν ένα τσούρμο κουνούπια τζαι εγέμωσες τσιμπήματα. Ξιτιμάζεις που το αίσθημα άφηκε το ανοικτό τζαι σηκώνεσε να πάεις να φάεις τίποτε. (Πριν να πάω όμως...κάμνω την απάντηση 3 πραγματικότητα.)
(2) Πέφετις θύμα της ρομαντικής ατμόσφαιρας τζαι αρκέφκεις να συζητάς με το αίσθημα για το μέλον, την αγάπη, το σύμπαν, και άλλων ρομαντικών κουρουφέξαλων, ενώ το γεγονός ότι εν ξέρεις πόθεν παίζει η μουσική φοιτσιάζει σε λλίον.
(3) Ορμάς τζαι εν σκεφτεσαι τίποτε.

Ξιππάζεσαι για το πόσο γλήορα επέρασεν η ώρα (γαμημένα προκαταρκτικα)  τζαι σηκώνεσαι να σαστείς να πάεις δουλειά.
Φορείς που πάνω to/tn αγαπημενο T-shirt  με to/tn πουκάτω το αγαπημένο τζην τζαι το All star το παπούτσι.

Το αίσθημα προετοιμάζει το πρωινό με τα εσώρουχα  τζαι εν πολλά σέξυ (ξέρω ότι ήθελες να βάλω φαγιά δαμέ αλλα έκατσα σου την) αλλά εσύ εν εσιειες ώρα, γιαυτό τρώεις το ετσι νάκκον μπαμ μπαμ τζαι φκένεις της πόρτας φουρκαστή. Κατεβαίνεις τη σκάλα φυσούνα, φκαίνεις έξω τζαι παέις να μπεις μεστο αυτοκίνητο, αλλά ανακαλύπτεις ότι ο πουπανω τζαι ο δίπλα (ετοποθέτησα σε σε apartment, ετσι το εφαντάστηκα - εν εσιει προβλημα όπου να ναι, φτανει να εν ξοφλημένο τζαι να έσιει πάρκινγκ), επάρκαρε κολλητά κολλητά πάνω σου τζαι εν φκαίνεις με τίποτε. (Εν εσιει πάρκινγκ τελικα α?...)
Εσυ..:
(1) Μπαίνεις μες το αυτοκίνητο χωρίς να πεις κουβέντα τζαι παίζεις τες πουρούες μανιακά, ανεξαιρέτως οτι εν χαράματα. Εν εσιει chance να αρκήσεις στη δουλειά!
(2) Μπαίνεις μες το αυτοκίνητο, διάς μιαν του μπροστινού μιαν του πισινού, κάμνεις αρκετό χώρο να περάσεις τζαι φκαίνεις.
(3) Πάεις ευγενικά τζαι ήρεμα πίσω, κτυπάς τις πόρτες τους απαλά τζαι με χάριν τζαι τους ζητάς, αν μπορούν να ταράξουν λίον τα αυτοκίνητα τους (Τζαι αρκείς 20 λεπτά να παέις δουλειά)

Τουμπαρισμένη ή όχι, εσύ καταφθάνεις στη δουλειά σου. Πριν μπεις μέσα, κτυπά το κινητό. Άγνωστος αριθμός. Αμέσως λαλείς πρέπει να είναι μια τάκκα γκόμενα που με θέλει τζαι τωρά ήβρε το θάρρος να με πιάσει τηλέφωνο
Απαντάς που περιέργεια. Προς εκπληξη σου είναι η Killa Flava (ναι, πρωί-πρωί) τζαι λαλεί σου ότι ήβρε το κινητό σου μέσω της αστυνομίας. Λαλεί σου να πάτε έξω για καφέ την νύχτα (οι ρε ίνταμπου εσκέφτηκα – Η Marmite  να δουμε τι θα σκεφτει :P)
Εσυ:
(1) Ενθουσιάζεσε! Επιτέλους θα γνωρίσεις την αγαπημένη σου μπλόκκερ
(2) Ξιππάζεσαι που σε έψαξε τζαι φοάσε άμπα τζαι θέλει να σε σκοτώσει τζαι να πουλήσει τα μυαλά σου στο ebay
(3) Προτιμάς να μείνεις ανώνυμη τζαι λαλείς της ότι εν έπρεπε να κάμει έτσι πράμα, αλλά αφου το έμαθε ας βρεθείτε.
Πάλε εν έσιει επιλογή που να βολευκει! Damn! Βάλω μια δική μου!
(4) Ρωτώ την αν έπινε τίποτε τζαι να κόψει τις μαλακίες, γιατί βιαζουμε να πάω δουλειά τζαι αν δεν κλέισει θα πιάσω την Marmite να κάμουν καλά! Λαλεί μου ότι κάτι έπινε αλλά πιάνει επειδη θέλει να με προξενεψει σε μια σεξυ φίλη της τζαι δια μου το τηλέφωνο της
(Αν δεν εκαταλαβες, μόλις μας εγλύτωσα που μπλεξίματα Απίκοοο ;P)

Στην δουλεια ανακαλύπτεις ότι επροσλάβαν ένα καινούριο παιδί που κάτω σου τζαι επειδή είσαι γεμάτη ενέργεια να του μαθεις την δουλειά… αλλά σαν η μέρα περνά ανακαλύπτεις ότι εν ανίκανος τζαι ότι δουλειά του έδωκες έκαμε την θρύψαλα, γιαυτό πάεις στον που πάνω σου τζαι λαλείς του ότι εν κάμνει για την δουλειά.
Πάεις σπίτι, φκάλεις τα ρούχα της δουλειάς τζαι
(1) Πετάσεις τα χαμέ να τα μαζέψει το αίσθημα (Αίσθημα είπαμε οξά δούλα?)
(2) Πετάσσεις τα χαμέ αφού τζαι τα άλλα χαμέ ενουν anyway.
(3) Ξεχωρίζεις τα με χρώμα τζαι βάλεις τα στον appropriate κάδο που έσιεις για τα λερωμένα (Αστιέυκεις με!!!!)

Τζαι βάλεις ένα που τα 9 ζευκάρκα γυμναστικά που έσιεις τζαι την fkh8 tshirt σου ( http://fckh8.3dcartstores.com/White-100-Fine-Cotton-Dont-Be-Hatin-on-the-Homos_p_494.html )
(Yeahh I like) τζαι
(1) Απλώνεις ζάμπα πας τον καναπέ τζαι θωρείς Glee στην τηλεόραση
(2) Απλώνεις ζάμπα πασστον καναπέ τζαι παίζεις Candy Crash πάς το κινητο, με την μουσική δυνατά!
(3) Ζάμπα? ΠΟΙΑ ΖΑΜΠΑ?! Γυμναστική τωρά! Φκαίνεις έξω τζαι πάεις για jogging
(4) Άλλο (Όι εν εντάξει! Άμα θέλω προσθέτω τζαι μονη μου)

Έρκετε η ώρα να πάτε για καφέ με την φίλη της Killa Flava. Πιάνεις την τηλέφωνο ξανά τζαι συννενοείστε οτι εν να πάτε
(1) Καλά καθούμενα
(2) Σβούρα
(3) Στην μπυραρία του Μήτσιου
(4) Αλλού

Βρέθεστε με την φίλη της Killa Flava, αγκαλιάζεστε, διας της ένα κομπλιμεντ τζαι η συζήτηση πάει κάπως έτσι:
B=Blogskepseon, T=Tζείνη

Β: Ωστε γνωρίζεστε με την Κίλα α?
Τ: Ναι, κάμνουμε παρέα που μωρά!
Β: Λαβ γιου Κίλλαααα!!!  Ναι α? Που το σχολείο?
Τ: Ουυυ που το νηπιαγωγείο!!! Εσείς?...
Β: Εμείς?Ε..εε... που το στρατό! Οι αστιευκω, εγνωριστήκαμεν μέσω..... φίλων.
Τ: Ποιών φίλων ξέρω τες ούλλες!!
Β: Λαβ γιου νοτ Κίλλαααα!!!  Να παραγγείλω αλλο καμμιά μπύρα? Πέρκει πιττώσεις τζαι εν θυμάσαι πολλά?
Τ: Ναι, καλό! Εν γλήορα ακόμα έχουμε ούλλη νύχτα!
Β: Λαβ γιου Κίλλαααα!!!  Ναι που να πάμε τωρά που εγνωριστήκαμε!

Τζαι μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα.....…

Ξαφνικά περνά ο πρίχτης ο καινούριος που την δουλειά τζαι προς έκπληξη σου έρκετε στο τραπέζι σας τζαι αγκαλιάζετε με την φίλη της Killa Flava τζαι κάθετε τζιαμέ μαζί σας. Μεινίσκεις τα εσύ, εν ξέρεις τι να πεις.

(1) Προσποιήσε ότι ούλλα εν οκέι τζαι πιντώνω του να πίνει συνέχεια σφηνάκια ώσπου να φυρτει τζαι να γύρει που την καρέκλα!
(2) Προσποίηση? ΤΙ συμαίνει τούτο Δείχνεις του να καταλάβει ότι εν τον πάεις επειδή εν άχρηστος
(3) Φεφκεις κλαμένη

Ότι τζαι να του έδειξες (αν εθκιάλεξες το τρίτο, άλλαξες γνώμη τζαι έρκεσε πίσω τζαι λαλείς τους ότι εκαθάριζες κρομμύθκια πριν να έρτεις τζιαμέ γιαυτό εδακρύζαν τα μάθκια σου τζαι αντράπηκες), μέσα στην συζήτηση (Τι εννοεις? Εδωσα 60 ευρώ σφηνάκια τζαι ακόμα κάθεται μαζι μας τζαι μπορεί τζαι συζητά???) ανακάλυψες ότι το παιδί εν τρανς τζαι για να έβρει δουλειά έπρεπε να καταπιέση τούτη τη σεξουαλικότητα γιατί στην Κύπρο κανένας εν την εδέχετουν όπως ήταν, οδηγά σας σε μιαν πολλά ενδιαφέρον συζήτηση για τους τρανσέξουαλς στην Κύπρο.
Η ώρα περνά ευχάριστα, ώσπου ξαφνικά που το πουθενά εμφανίζεται ένας ομοφοβικός Κυπραίος (a wild homophobe appears που λέμεντε) έτσι ξεκαρφωτος σαν το αππιιτούριν, τζαι αρκέφκει τα σχόλια στο διπλανό τραπέζι της φύσεως «ρε μα τζείνες δίπλα εν λεσβίες», «μα που με έφερες ρε δαμέσα» , ¨ανώμαλα πράματα», «να κρούσουν στην πυρά» και άλλες διάφορες αρλούμπες. Εσύ αντιδράς κάπως έτσι:
Σηκώνουμαι πάνω τζαι φωνάζω δυνατά όπως την πελλή να με ακούσουν σε ούλλο το τετράγωνο, ποιος έφερε τον αμπάλατο δαμέσα τζαι ότι έχω αμπαλατοφοβία τζαι εν μπορώ τζαι τριβιτζιάζουμε κάθε φορα που τους θωρώ!  Γυρίζω στο τραπεζι μου τζαι σε έξαλλη κατασταση ρωτω αφού εξέραν πως στο μαχαζίν του Μήτσιου κουλιαζουν αμπάλατοι γιατί με εφέραν? Πιάνω την αστυνομία τηλέφωνο τζαι λαλώ ότι εννεν σωστα τουτα τα πράματα να κυκλοφορούν αμπάλατοι παντού. Να τους συνάξουν να τους παίξουν αν ησυχάσουμε τζαι εμεις οι τέλειοι μη αμπάλατοι τύποι! Κυκλοφορούν τζαι μωρά αν είναι ποτέ δυνατόν. Τι μωρά θα μεγαλώσουμε σε τούτο τον αμπαλατόκοσμο. Να τους θωρουν να τα αμπαλατέψουμε τζαι τζείνα???
Κλείω το τηλέφωνο τζαι κάθουμαι κάτω! Αρπάσσω την μπύρα μου τζαι συνεχίζω να μιλώ χαμηλόφωνα με την παρέα μου λες τζαι εν εσυνέβηκε τίποτε! Φωνάζω του Μήτσιου τζαι λαλώ του «τσηαρς μαι φριεντ. Φέρε αλλό 3 μπύρες».

Ανταλλάσετε φιλιά τζαι πάει ο καθένας στον δρόμο του.
(Που εν να πάμε αφου επαράγγειλα ακομα ένα ράουντ)
Την επόμενη μέρα στη δουλειά
(1) Κρατάς την άποψη σου τζαι εν αλείς τίποτε του αφεντικού με αποτέλεσμα να απολύσουν το παιδί
(2) Πάεις στο αφεντικο τζαι λαλείς του ψέματα ότι σήμερα ήταν κάπως καλύτερος τζαι ότι πρεπει να του δώκετε αλλό μιαν ευκαιρία. Εν τω μεταξύ καμνω του εντατικό τραιινιγκ για να γίνει πολλά καλύτερος!
(3) Παραιτήσε

-------------

Ouf, epidi prepei na fiw twra p spiti je en idi 19:30 je en i teleftea mera pou prepi na dokumen tes erwtiseis, i istoria stamata prosorina dame. Alla pou en na paei, en na eshi jialon. Arese mou. En na doko alo onoma tou xaraktira mou dame, je en na grafw istorioues mesto blog! :P

Τουτο ήταν? Συγνώμη αλλά ετελιωσε? Επειδή εβιάζεσουν εσύ να φεις, αφηκες με εμένα με το φλερτ στην μέση τζαι έναν αρκινεμένο καφκά με έναν αμπάλατο? Βάλε μιαν υποσημείωση πληζ ότι το ντειτ με την τύπισσα εσυνεχίστηκε τζαι ότι ο αμπάλατος εσηκώστηκε τζαι έφυε κατουρημένος!


Good luck Blogskepseon!

Ευχαριστώ dear !!!


Y.Γ. Έχω να δηλώσω ότι η μετάφραση απο greek-lish σε απλα ελληνικά, έγινε απο την μπλόγκ σκέψεων... και γιαφτόν δεν επεθάνετε ακόμα που τα ορθογραφικά. Ευχαριστούμεν την Μπλόγκ Σκέψεων για αυτήν της την χορήγηση :Ρ

6.9.13

Ζητείτε εμπρηστής

2 επολοηθήκαν πίσω
Ζητείται έμπειρος (2 χρόνια) , μανιακός εμπρηστής με πάθος στην πυρομανία, για να βάλει φοθκιάν στο ΑΑ (Architectural Association - school of architecture) τζε να το σείρει χαμέ μιαν τζε καλήν.
Τα μεταφορικά στο Λονδίνο, το φαγητό και η διαμονή συμπεριλαμβάνεται.
Μισθός πολύ καλός.
Παρακαλώ όπως επικοινωνήσετε μαζί μου στο den@sovaromilw.ha

13.8.13

Αγαπημένη μας γιαγιά...

6 επολοηθήκαν πίσω
"Αγαπημένη μας Γιαγιά…
Επέλεξες το απόγευμα της Παρασκευής 9/8/2013 για να μας αφήσεις για πάντα. Επέλεξες να φύγεις ήσυχα, απρόσμενα, ξαφνικά για να μην δημιουργήσεις περισσότερο πόνο σε αυτούς που σε αγαπούσαν. Επέλεξες για ακόμη μια φορά να μην δείξεις εξωτερικά τον πόνο που ένιωθες….Δυστυχώς για μας ήταν η τελευταία φορά που μας ξεγέλασες….
Γιαγιά μας… Εχουν περάσει γύρω στις 40 ώρες από τότε που διάλεξε ο Θέος να πάρει κοντά του ένα πραγματικό θησαυρό, ένα μεγάλο άνθρωπο, μια λεβέντισσα που στο πρόσωπο της, στον χαρακτήρα της έβαζες δίπλα τις λέξεις ΑΓΑΠΗ, ΦΡΟΝΤΙΔΑ, ΓΛΥΚΥΤΗΤΑ…. Ποτέ σου δεν κυνήγησες τα μεγάλα…. Σεμνή,ταπεινή όπως μας δίδασκες με την συμπεριφορά σου….Μεγάλη ήταν η καρδιά σου γιαγιά μου που φιλοξενούσε τον σύζυγο σου Ανδρέα, τα παιδια σου Παντελή, Φραγκέσκο, Μάρω, Κώστα, Κάτια, τους γαμπρούδες και τις νύμφες σου, τα 14 σου εγγόνια, τα 3 δισέγγονα, τους αμέτρητους φίλους και τους υπόλοιπους σου συγγενείς…. Σε όλους μας λείπεις…. Μακάρι να ταν ψέμα….
Έφυγες γιαγιά μου σωματικά αλλα πνευματικά θα είσαι πάντα μέσα μας, δίπλα μας, μπροστά μας για να μας καθοδηγείς στο δρόμο της καλοσύνης, της φροντίδας, της αγάπης…. Μας λάτρευες και το νιώθαμε…. Αλήθεια τι να πρωτοθυμηθώ… Τα τραπέζια του Σαββάτου όπου μαγείρευες για όλους μας ότι φαγητό επιθυμούσαμε… Τις οικογενειακές συγκεντρώσεις, τις αφιερώσεις σου στα βίντεο, τα γλυκά φιλιά που σου έδινε ο παππούς μας… Στιγμές αξέχαστες που θα μας λείψουν….
Το ξέρω γιαγιά μου… Σήμερα που μας βλέπεις όλους στα μαύρα χρώματα, που μας βλέπεις όλους να κλαίμε λυπάσαι κι εσύ… Να ξέρεις όμως ότι πίσω από τα μαύρα, πίσω από τα δάκρυα, κρύβεται η πιο όμορφη λέξη…. Η λέξη ΑΓΑΠΗ… Αυτή που τόσο πολύ νιώθαμε από σένα, αυτή που τόσο θέλαμε να σου δώσουμε… Όλοι μας….
Μας λύπησες γιαγιά μου… Το ξέρω δεν το έκανες ποτέ σου….Και ακόμη και τώρα είμαι σίγουρος ότι μας βλέπεις και στεναχωριέσαι μαζί μας… Τουλάχιστον γιαγιά μου ησύχασες… Αυτά που πέρναγες το τελευταίο διάστημα δεν ήταν για σένα, δεν σου άξιζαν… Από εκεί που φρόντιζες τους πάντες και τα πάντα γεμάτη με ενέργεια και χαρά, αναγκάστηκες να δέχεσαι την γεμάτη ζεστασιά περιποίηση των παιδιών σου. Των παιδιών σου που τόσο πολύ αγαπούσες, των παιδιών σου που τόσο πολύ σε λάτρευαν… Τα οποία πονούσαν βλέποντας σε να ταλαιπωρείσαι και να πονάς…
Από σένα θα θυμόμαστε πολλά γιαγιά μας… Το σημαντικότερο όμως… Μαζί με τον αγαπημένο σου Ανδρέα δημιουργήσατε μια πανέμορφη οικογένεια η οποία ξεχείλιζε από αλληλοαγάπη και ενδιαφέρον… Πραγματικά να νιώθεις περήφανη γιατί όντας στην κορυφή της οικογένειας, έχεις μεγάλο ρόλο σε αυτά τα υπέροχα συναισθήματα που νιώθουμε ο ένας για τον άλλο. Αλήθεια να ξέρεις ότι αυτοί που μειναμε πίσω θα συνεχίσουμε αυτό που ξεκίνησες με τον Ανδρέα σου και οι νέοι που θα έρχονται απλά θα μαθαίνουν για τον σεβασμό και την αγάπη που τόσο καλά μας δίδαξες με τις πράξεις, με τα λόγια με την τεράστια αληθινή σου καρδιά.
Κοντά στον Θέο θα βρεις μια καινούργια αγκαλιά, όπως αυτές που σου δίναμε όλοι μας, όπως αυτές που μας έδινες όποτε μας έβλεπες…
Άφησες το όνομα σου σε 3 πανέμορφες εγγονές… Άφησες σε όλους μας εφόδια για να ζήσουμε πιο δυνατοί, πιο γεμάτοι σαν άνθρωποι, με αγάπη για τους γύρω μας… Είμαι σίγουρος ότι οι κόρες και οι εγγονές σου μεγαλώνοντας θα ονειρεύονται να γίνουν τόσο υπέροχες γιαγιάδες όσο εσύ… Είμαι ακόμη πιο σίγουρος ότι οι γιούδες και οι εγγονοί σου θα μεγαλώνουν με την ευχή κάποτε να δώσουν τόση αγάπη, τόση φροντίδα όση σου έδινε ο παππούς μας…
Ποιος να ξεχάσει το Αννούλα που σου έλεγε ο παππούς μας… Τα φιλιά στα οικογενειακά τραπέζια… Σε αγαπούσε γιαγιά μου και θα σε αγαπά ακόμη περισσότερο… Tα 60 και χρόνια που ζήσατε μαζί είμαι σίγουρος ότι ήταν όλα γεμάτα με αληθινή αγάπη εκατέρωθεν… Παππού μου να είσαι δυνατός… Σε χρειαζόμαστε εμείς… Η αγαπημένη σου γυναίκα θα περιτριγυριζεται από αγγέλους τώρα, από τις 2 αδερφές της που την περιμένουν… Εσύ έχεις εμάς που τόσο πολύ σε αγαπάμε…
Έφυγες γιαγιά μου… Έφυγες και λες και πέθαναν μαζί σου οι λέξεις αγάπη, συμπαράσταση, φροντίδα, συμπόνοια, ενδιαφέρον… Απάνταγες το τηλέφωνο με ένα ΝΑΙ…Και μέτα μόλις καταλάμβαινες ότι σου μιλά κάποιο από τα εγγόνια σου αμέσως έλεγες ΄΄ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ΄΄. Ποτέ δεν θα ξεχάσω όταν σε πειράζαμε για το ποιο εγγονάκι σου αγαπάς περισσότερο η απάντηση σου ήταν…. ΄΄ΟΛΟΥΣ ΤΟ ΙΔΙΟ΄΄. Δίκαιη με όλους μας, με την χαρακτηριστική σου ηρεμία και σεμνότητα ποτέ δεν χρειάστηκε να υψώσεις τον τόνο της φωνής σου… Γιατί απλά γιαγιά μας για όλους μας ήσουν η ΓΙΑΓΙΑ ΑΝΝΟΥ… Σε σεβόμασταν και σε αγαπούσαμε… 
Οι στιγμές που ζούμε εδώ και περίπου 40 ώρες είναι γεμάτες δάκρυ, λύπη, γεμάτες με δικές σου σκέψεις και εικόνες γιαγιά μου… Λένε ότι οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάς… Κι εσένα γιαγιά μου…. Ποιος να σε ξεχάσει… Πώς να ξεχάσουμε τα υπέροχα σου μάτια…Καθρέφτης του εσωτερικού σου κόσμου… Εύχομαι όταν μας έβλεπες απλά να ένιωθες χαρά που είμασταν δίπλα σου. Αυτό θέλαμε όλοι μας… Ησουν πάντα με ένα χαμόγελο στα χειλή για να μας υποδεχτείς ζεστά στο σπίτι σου… Πάντα να ενδιαφερθείς για όλους μας… Ήθελες πάντα να μαθαίνεις νέα μας, καλά η κακά, αλλά εσύ ποτέ δεν μας έδειξες λύπη, πόνο… Τα πέρναγες μόνη σου, όντας γεμάτη δύναμη… Και τα κατάφερνες μια χαρά μέχρι την Παρασκευή… Δυστυχώς την Παρασκευή η θέληση του Θεού ήταν πιο δυνατή. Είμαι σίγουρος ότι θα σε προσέχει…
Το ξέρω γιαγιά μου… Έχω ξεχάσει πολλά… Αλλά αν τα έλεγα όλα θα χρειαζόμασταν μερόνυχτα…. Και ειμαι σίγουρος ότι ακόμη και τώρα δεν θέλεις να προκαλέσεις περισσότερη κούραση και πόνο σε αυτούς που σε συνοδεύουν στο τελευταίο σου ταξίδι… Στο ταξίδι που δυστυχώς δεν έχει προορισμό κάποιο από τα σπίτια των παιδιών σου αλλά την γειτονιά των αγγέλων… Η ψυχή σου γιαγιά μου ήταν αγγελική και είμαι σίγουρος ότι εκεί ψηλά σου έχουν φυλάξει την καλύτερη θέση… Θα μας προσέχεις από ψηλά το ξέρω… Εμείς θα προσπαθούμε πάντα να σε κάνουμε περήφανη… Νίωθουμε πραγματικά ευλογημένοι και τυχεροί που σε γνωρίσαμε, που είχαμε την ευλογία να είσαι γιαγιά μας, να είσαι τόσο σημαντική για μας να είμαστε τόσο ξεχωριστοί για σένα.
Τελειώνοντας να θυμάσαι… Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ… Η εικόνα σου θα είναι πάντα στην καθημερινότητα μας, οι συμβουλές και τα λόγια σου οδηγοί στην συμπεριφορά μας, η αγάπη σου γεμάτη σε κάθε μας κύτταρο… Ζεις και θα ζείς μέσα μας γιαγιά μου. Αιωνία σου η μνήμη…."
Νεοπτολεμος Α. - Ξαδερφοπεζουνι

24.7.13

M1: Η αντιπροχτεσινή σούβλα

2 επολοηθήκαν πίσω
Του Πεζουνιού αρέσκει του να μάσσετε μέστην κουζίνα. Που την ημέρα που ήρτα Κύπρο για το Καλοτζέρην, έκαμα σσίλια θκιό πράματα including μιαν τιραμισού, κρεμ μπρουλέ (με τζίντζερ), κέηκ σοκολατήνας τετράπατον, σαλάτα με γαρίδες, κολοκούδην τζε χαλλούμι και άλλα. Σήμερα αποφάσισα ότι εν να ποστάρω κάποια που τζίνα (όσα ανάφερα, έν έφκαλα φωτογραφίες αρα they flew with the wind που λεμεντε)
Πρίν λίες μέρες, ανοίω το ψυγείο τζε θωρώ μέσα έναν τάππερ σούβλαν που αντίπροχτες. Χα, λαλώ...

Έσσεις σούβλαν για θκιό άτομα τζε θέλεις να κάμεις εστιατορικόν πιάτον για τρεις?
Σήμερα θα σας δείξω πως!
Μπορεί να ξιάσω τίποτις, αλλά σε γενικές γραμμές θα χρειαστήτε:


  • 3-4 φρέσκα Κρεμυδάκια
  • Λίον λαδούιν καλο
  • Κάρρη 2-3 κουταλιές
  • Σκόρτον 1 σκελίδαν, τριμμένον
  • Φρέσκια ρίζα τζίντζερ, ενα αντίχυρα, τριμμένον
  • Κανέλαν, ένα κουταλούιν
  • Καγιέν, ένα κουταλούιν
  • Πάπρικαν, ένα κουταλούιν
  • Ένα κουτάλην πάστα ντομάτας
  • Τα λαχανικά που εν να λίξουν αν δεν τα χρεισιμοπιήσης σήμερα (Λίον μπρόκολην, λίον μανιταρούιν, αν έσσης κολοκούην πάλε κάμνει. Λαχανικά που μπόρεις να κάμεις stir fry τελοσπάντον)
  • Έναν φύλλο δάφνη
  • Γιαουρτούιν (περίπου ένα μπόλ του ικέα, 130 γραμμάρια, 1 cup που λαλούν τζε οι αμερικάνοι. Αν βάλεις παραπάνο εν πειράζει.)
  • Αλάτιν
  • Ζάχαρης μιαν στιακσιάν
  • Την χτεσινήν σούβλα.
  • Γάλαν καρίδας (Πουλούν παντού, στο καρφούρ εν 1.30 το τενεκεδούιν, μεν αξιπαστίτε, εννε τίποτις εξωτικόν)
  • 1.5 φλιτζάνην πασμάτην



Τολιπόν, κόψε την σούβλα bite-size τζε φκάλε ούλα τα κόκκαλα να μεν έσση τιποτις τζε βάλτην μέστο νερό να μαλακώσει νάκον.  Κόφκης το κρεμιδούιν τζε σύρνης το μές το τιάνι (πίαε μεγάλον τιάνην, κανένα wok κάμνει μας καλύτερα) μαζί με τον σκόρτον για κανέναν 5λεπτον. Σιρε μέσα τα μπαχαρικά ούλα, τζε το φίλο της δάφνης, λίον αλάτι, την μια στακσιά σάχαρης τζε το τζίντζερ. Ανακάτοστα να γινούν ούλα καφέ σαν το χώμαν. Σιρε μέσα τζε το γιαούρτιν με την πάστα ντομάτας τζε το μισό τενεκούιν γάλα της καρύδας τζε ανακάτωστα. Άμμα βράσουν καλα, σήρε τζε τελευταίαν την σούβλαν. Άφηστα κανέναν 25λεπτόν - 30λεπτον αλλά βάλτην φωθκιάν έτσι ώστε να μεν χοχλάζουν α.
(Μέστα 15 λεπτά, κόψε τζε τα λαχανικά - που εν να λείξουν αν δεν τα χρεισημοποιήσεις σήμερα - μεγάλα κομάθκια (bite-sized) τζε σίρτα μέσα  τζε νεκάτωστα μαζίν). Που να το κατεβάσεις που την φοθκιά, φκάλε την δάφνη που μέσα, οι να την ξιάσεις!

Μετά, πιάε άλλην κατσαρόλαν τζε βάλε 2 φλιτζάνια νερόν, 1 φλιτζάνην γάλα καρύδας τζε μιαν στακσιάν αλάτιν (βάλε τζε ζωμό κότας αμμα θέλεις) τζε βράστο λίον πριν σήρεις μέσα τζε το πασμάτην. Σσέπαστην κατσαρόλαν καλά τζε άφηστο να μαλακώσει. Πρόσεχε η φοθκιά να μέννεν τοσο δυνατή όστε να χοχλάσει. Στα 15 λεπτά, δοκίμαστο, άμμα εν σκλερό αφηστο αλλο νάκον.

Τατάαααμ!

Η σούβλα η αντιπροχτεσηνή (τζε τα λαχανικά που εν να χαλάσουν αν δεν τα χρεισημοποιηήσεις σήμερα) αξιοποιήθηκεν.
You are welcome.
Τί ενωείς έν εσσης έσσο τα μισά υλικά που ανάφερα. ΝΑ ΠΆΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ!







23.7.13

Ατέλειωτα Χρυσάνθεμα

3 επολοηθήκαν πίσω
Γράφω ένα ποστ, για ανθρώπους τζε για τις ιστορίες τους, για το skin που εμείς βλέπουμε τζε για την ιστορία που κρατούν χωσμένη. Για το πώς κάμνει develop τζε το πώς μια μικρή καρφίτσα μέστο storyline του, μπόρει να αλλάξει τα πάντα... Γράφω ένα πόστ για ένα φίλο που μου ανοίχτηκεν πριν λίες μέρες τζε που έν μπορώ να σταματήσω να σκέφτουμε το πρόσωπο του τζε την αμηχανία του όταν μου μιλούσε, το τι μου είπε, τζε το τι σημένει.
Αλλά εν θα το ποστάρω.
Instead, let this be a memory of what happened.



Υ.Γ. Αλλάσω λίο το design του μπλογκ. Το λιον sense of design που έχω, λέει ότι εν ωραίο, ελπίζω να σας αρέσει.
Υ.Γ.2. Λέω να ξεκινήσω την σειρά Mad Men. Αλλα σκέφτουμε τις ώρες που εν να σπαταλήσω. Κάποιος που το είδε? Αξίζει?
Υ.Γ.3 "Ατέλειωτα χρυσάνθεμα" ον λούπ. Αγκέν εντ αγκέν εντ αγκέν...

Με αγάπη,
Πεζούνι

22.7.13

Πρόβλημα

9 επολοηθήκαν πίσω
Αποφάσησα ότι θέλω να αρκέψω να γράφω πάλε.
Τζε έν μπορω έτσι.
Να σκέφτουμε την κάθε λέξη, το κάθε τι που θα πώ. Το να μεν θύξω κάποιον, το να μέν αποκαλύψω κάποιο μυστικό. Το να κάθουμε να ελέγχω αν έκαμα ορθογραφικό. Το να σκέφτουμε ποιός μπορεί να το διαβάσει. Το να ΔΈΧΟΥΜΕ τα ηλίθια κοροιδευτικά σχόλεια του Πιερί για το τί γράφω τζε πώς το γράφω. Το να διπλοσκεφτουμε αν τούτο που εν να γράψω εν αρκετά κούλ για να μεν αντραπώ μετά που εν να δώ τα άτομα που ΞΕΡΩ τζε που με διαβάζουν.
Θέλω να αρκέψω να γράφω πάλε. Όπως παλιά.
Θέλω να βοηθήσω κόσμο που με θκιαβάζει, όπως παλιά.
Θέλω να γράφω παραπάνο για τα προβλήματα των LGBT τζε για λύσεις, για βοήθεια σε τζίνους που το χρειάζουντε.
Σκέφτουμε τα τόσα πράματα που έθελα να γράψω, τα πράματα που εξεκίνουν να γράφω τζε άφηνα τα μισοδότζην επειδή έξερα ότι εν θα τα ποστάρω τελικά.

Αρέσκει μου που εγνώρισα άτομα μέσο του μπλόγκ τζε έκαμα νέους φίλους. Εγνώρισα πολλά ενδιαφέρων άτομα, φιλικά, όμορφα άτομα.
Έν θέλω να το χάσω τούτο.
Αλλα αποφάσησα ότι θέλω να αρκέψω να γράφω πάλε.
Τι να κάμω?

Φτέω.
Επειδή εγώ επαρέδωσα το URL μου σε άλλους. Εγώ εκούντουν κάποια άτομα να ξεκινήσουν μπλόγκινγκ. Φτέω τζε για το γεγονός ότι κάποιες φορές, εφεφκεν μου τζε αποκάλυπτα μπλόγκς σε τρίτους για τρίτους. Φτέω. Τζε είμαι βλάκας.

Έν θέλω να χάσω το Πεζούνι. Το πεζόυνι (που τα αλήθκια όμως), έκαμεν form πολλά πράματα στην ζωή μου. Είπεν πολλά πράματα που έν θα έλεα. Έκαμεν ΠΟΛΛΑ πράματα που εγω έν θα έκαμνα. Εσκέφτηκεν παρα πολλά πράματα που εγώ εν θα εσκέφτουμουν. Τζε εν μαλακίζομαι όταν λέω ότι αν αλλάξω όνομα, αν αλλάξω μπλόγκ, εν θα είναι το ίδιο. Εν να παραδείδω έναν κομμάτι του εαυτού μου ΤΖΕ ΣΟΒΑΡΟΜΙΛΏ. Μπορει να μεν καταλαμβαινετε τι λαλώ, αλλα σοβαρομιλώ, έτσι νιώθω.

Το findthatinch έχω το παραπάνω που 6 χρόνια (υπολόγισα τα).
Εξεκινησε σάν journal στο deviantart στις 2 του Δεκέμβρη το 2006 (εν ήταν findthatinch τότε), εμεταφέρτηκεν σαν ιστοσελίδα του iweb κανένα θκιό χρόνια μετά τζε έπιασε τζε το όνομα του. Μετά εματαλλάκτηκεν σαν κανονική ιστοσελίδα. Επίεν στον wordpress για αρκετόν τζερόν. Επαράδωσεν το hosting του τζε εκατέληξεν στον μπλόγκερ τα τελευταία τρία χρόνια όπου τζε είβρεν σπίτιν μέσα σε τούτους ούλους του Κύπριους τζε Έλληνες μπλόγκερ ένα χρόνο μετά.
Έν θέλω να χάσω τούτα ούλα που ανάφερα, αλλα επείσης θέλω να γράφω πάλε. Έχω τούντην ανάγκη ρε πεδίν μου..
Τι να καμω?


7.7.13

Πρέπει να ξέρω.

0 επολοηθήκαν πίσω
Εν καταλάβω.
Πώς σκέφτεσαι?
Εν γίνεται, πρέπει να ξέρω!
ΕΝ ΜΠΟΡΩ, ΕΝ ΝΑ ΣΠΆΣΩ.

23.6.13

Home?

0 επολοηθήκαν πίσω
Τελευταία μου νύχτα στο σσεφηλτ. Εν ειμαι ποττε sentimental με ετσι πράματα. Μπορω να ξαπολεισω κατι στο τσουκ τζε να αρκεψω με κατι αλλλο στο τσακ.. Εν ξερω τι μου γινησκεται. Βλέπω το δωμάτιο μου μισό άδειο τζε πιάνει με ενα παράξενο συναίσθημα.. Το πακέταρισμα ηταν ενα που τα πιο δύσκολα πράματα που εκαμα ποτέ τζε ελπίζω να αρκεφκω να συνηθειζω επειδη εν γίνεται τούτη η κατάσταση. Φέτος εμεινησκα στες εστίες του πανεπιστημίου, ενα δωματιουι ηταν αλλα έδωσα του χαρακτήρα, έστισα το τζε άλλαξα το με σκοπό να δημιουργήσω την ψευδεσθηση οτι εν δικό μου, οτι εν το σπίτι μου (του χρόνου μηνισκω αλλού)... Σχεδόν ενα χρόνο μετα τζε τούτη η ψευδεσθηση εθαφτηκε τόσο βαθκια μεσα στην καρκια μου που μεταμορφώθηκε σε αληθκεια. Οι διαφάνιες που εκρεμουνταν που το τταβανι εθυμηζαν μου την στιγμή που εδιμιουργουν το γράμμα που θα έστειλα πίσω κυπρο σε μια φίλη. Η εξερετικα γεμάτη πινακίδα μου, εθυμιζεν μου με χρονολογικη σειρά τα όσα επερασα τούτον το χρόνο... Που την λίστα που ποτέ εν εσυμπληρωθικε επειδη we parted our ways με την κυπριακή κλοικουδαν λόγο διαφορών στον τροπο σκέψης, μέχρι το σημείωμα που μου αφήκε ο Μπεν σε ενα που τα λεκτιαρς πριν αποφασίσει οτι η αρχιτεκτονική ενεν για τζινον τζε να φυει που το κορς. Το πόστ-ιτ που εκολησα στο ταβάνι που πανω που το κρεβάτι που έγραφε "you need to work" (έμπνευση που τον liar) έβλεπα το κάθε πρωί. Η μάσκα του Βεντεττα στο ράφι μόλις μπεις του δωματίου, το ραφουι που χαρτόνι που εδημιουργησα, τα εργαλεία μου, τα μολυφκια μου όι πένες μου, ΟΎΛΑ είχαν ενα τόπο στο δωμάτιο τζε μιαν σύνδεση στο μυαλό μου τζε στην καρκια μου... Το πακέταρισμα ηταν ενα που τα πιο δύσκολα πράμα τα που εκαμα ποτέ στην ζωή μου...
Τελευταία μου νύχτα σημερα στο σσεφηλτ τζε εν αντεξα το δωμάτιο μου οφκερο, γιαυτο εγεμωσα το με αθρωπους. Τενια, κουβέντα, χυμό μεσε πλαστικό ποτήρι επειδη επακεταρα τα πάντα, έτοιμα φαγια που το τεσκο όπως όταν είμασταν στο στουντιο ουλη η μέρα (τζε νύχτα) σε μια προσπάθεια να ξεχαστω.. Μα πως να ξεχαστω που την στιγμή που ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΡΟΝΟ εν είχαμε ούτε ΜΙΑΝ αληθινή, αυθεντική στιγμή , χωσμενοι τζε οι θκιο πίσω που τες ανασφάλιες μας, τζε την τελευταία νύχτα, ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ, μετα που ενα ζωρι τζε ενα κακό τζε σσιλιες αγγαλιες να καταφέρνει να φεφκει που το δωμάτιο μου μεσάνυχτα... Τζε να μου στέλνει μυνημα οτι δια γύρους του πάρκου αντί να πιενει σπίτι του επειδη εν μπορεί να σταματήσει να κλεει... Επεια να τον εβρω. Ηταν στην φάσει που του ησσεν περασει τζε ηταν έτοιμος να φύει να παει σπίτι (ΝΝΑ ΜΕΣΤΑ ΜΟΎΤΡΑ, εν να τα καμεις σσυρωτερα τωρα, φυε πριν σε δει...) 
Γυρίζει τζε θωρει με, κοντευκω του τζε ξανα-αγγαλιαζω τον. Ξιαφνιασμενος που ηρτα να τον εβρω λαλει μου εν οκεη τζε οτι πρεπει να φυω να παω να τζημηθω επειδη εν θα ξυπνω την επόμενη...
Έθελα να τον φιλησω τοσο πολλα, μα τοσο πολλα.. Ενιωσα οτι εθελε τζε τζινος.. Αλλα εξαναχωστηκαμεν που πίσω που τες ανασφάλειες μας, πίσω που ενα αμηχανο γελειο...
Εφιεν, εκατσα λιο στο πάρκο τζε έφια τζε εγω.
Εν έγραψα ποτέ για τον Στάχτη, εν έθελα να παραμυθκιαζουμε, αλλα μετα το εψεσινο νομίζω θελω να θυμουμε τούτο που έγινε.
Ειμαι στο αεροπλανο τζε πετω για Κύπρο. 
Πιο εν το σπίτι μου? Που εν το σπίτι μου? Παω να επισκεπτώ τους γονείς μου? Ή παω πίσω σπίτι? Φευκω για διακοπές ή επιστρέφω πίσω για λιο διάστημα? Εν ξερω, εν ούλα τοσο συχησμενα μέσα στο νου μου.
Ηταν η τελευταία μου νύχτα στο Σσεφηλτ, στην πόλη που επερπατησα ούτε για ενα χρόνο τωρα... Πόσο χρείαζετε για να νιώσεις ενα τόπο δικό σου?

Ηταν η τελευταία μου νύχτα στο Σσεφηλτ εψες... Με επιστροφή σε τρεις μήνες. 


19.6.13

Ταξιδάκια

3 επολοηθήκαν πίσω

Κολτσεστερ.
Ενα μικρό χορκουιν όπως το λαλει τζε το περτιτζη. Η σύνδεση του τρένου για να πάεις τζαμε που το Σσεφηλτ ειναι ένας εφιάλτης τζε τούτο ηταν τζε ενα που τα προβλήματα που είχα με το περτιτζη, το γεγονός οτι για να τον επισκεφθώ έπρεπε να αλλάξω τέσσερα τρένα τζε να πουλησω το συκώτι μου.
Τεσπα, αποφάσισα με μια άλλη φίλη μου που μηνισκει τζαμε να παω ποτζι 2 μέρες πριν φυει για Κύπρο. Μετα που τέσσερις ώρες ταξίδι τζε που το άγχος της ζωής μου να μεν χάσω το επόμενο τρένο επειδη τζινο που ειμουν πανω είχεν καθυστέρηση τζε που να γυρευκω αλλα τρένα μεστην μέση του πουποτε, εκαταφερα τα. Πιάνω τηλέφωνο την κορου τζε τι μου λαλει, α ξέρεις λαλει μου, εν να ερτει το περτιτζη να σε πιάσει επειδη επέμενε τζε εγω εβαρκουμουν να φκω να ερτω. Χωρίς να το πολοσκεφτω, εστολησα την που πανω ως κάτω. Τι επέρασεν που τον νου μου:
• Απαναγιαμου, ηνταλος εν να του πω γεια? Φιλικον φιλί στο μάγουλο? Οι. Αγγαλεια? Οι. Σκεττον γεια? Οι.. 
• Μα τι εν να λαλουμεν στο δρόμο ?
• Πως πρεπει να συνπεριφερτω? 
• Ταχα τωρα να του μιλώ φιλικά? Εν εγινεν τιποτις?
•  Τζε νταμπου να γινει αν με ρωτήσει τίποτε που εν ξερω να απαντήσω καλα?
• Εν να πρεπει να ξαναδώκω εξετάσεις αν δεν περασω;
• Πολλοσκεφτεσε το? Νε, αλλα...
Τζε ενώ τα εσκεφτουμουν τούτα, εσυνεχιζα να την στολήζω ως την στιγμή που το περτιτζη ηταν μπροστά μου τζε έπρεπε να κλείσω το τηλέφωνο. Χα.
Κύριος ο κύριος. Εμεινα τα με το ποσόν οκεη ηταν τζινος τζε το πόσο τα έχασα εγω μες τον νου μου. Αλλα βέβαια σαν κυρία τζε εγω, εν εδειξα κανενα σημάδι αδυναμίας τζε ας εβουιζεν ο νους μου σσιλιες θκιο ερωτήσεις τζε possibilities. Εκαμαμεν τζαμε μιαν μικροσυζητηση για το ταξί τζε τες τιμές τζε την κορου τζε οσπου να το πεις, τσουπ εφτασαμεν. Πιερωνει τζε κατεβαινουμε.
Είχα ερτει αργά την νύχτα αρα εν θα επιεναμεν πουποτε, σοου εκατσαμεν στο σαλόνι της τζε εβαλλαμεν μουσική, αψαμεν τζε λιο χορτουιν τζε εφουγαριζαμε που πανω που τες μελωδίες (καλα, δεν τες λες τζε μελωδίες) του bonobo. Το περτιτζη (φυσικά) δεν εκαπνισεν τζε εδειξεν τζε την δυσαρέσκεια του για το θέμα out loud τζε μετα που κανενα δεκάλεπτο αρκεψε οτι εν να φυει να παει σπίτι επειδη λείπει που την Κυριακή... Τζε να αρκεφκει παλε ο νους μου να βουηζει
  • Ήντα θέλει να φυει?
  • Είπα τίποτε?
  • Νιώθει άβολα που ειμαι δαμε?
  • Αλοπος εκαμα καμοιαν μαλαζαβρανκγα
  • Παλε πολοσκεφτεσε το.. Μα...

Εφυεν τζε εσυνεχιζαμε να φουγαριζουμε...
[censoring my words]  Εμειλήσαμε τζε για την κορού που έμεινε έγκυος τζε έριξε το (τζίνη που ανάφερε τζε το περτίτζη, επείσης δική μου φίλη). Ένιωσα άβολα, τί λαλείς σε έτσι περιπτώσεις? Ενvω, I pitied τζίνη την κορού [Που έπρεπε να τα περάσει τούτα ούλα] αλλα που την άλλη έν αφήνεις την ζωή σου να καταστραφεί σε έτσι σημείο της για ένα μωρό έννε? Ντάμπου έθελε τζε τζίνη τζε έν επρόσεχε? Έν έθελε να το ρίξει αλλα αναγκάστηκεν.  [/censoring my words]
Τουντο ταξίδι νομίζω έδειξε οτι μπορούμε να κρατούμε επαφή με το περτιτζη. Σε μια φάση ήμασταν μόνοι μας στο δωμάτιο του επειδη εβαρεθηκαμε τα τουνκγκουτουνγκου τζαμε που ήμασταν με την κορου, τζε εν ηταν παράξενο, εν ένιωσα άβολα... Νομίζω ούτε το περτιτζη... Ελπίζω.

Εν να δούμε που εν να παω κυπρο.. Χα.. Κύπρος.. Αλλο πόστ τζινο...

(Υ.Γ. Το ποστ εγράφτηκε στο τρένο πίσω Σσέφηλτ στες 19 του ιούνι, αλλα επόσταρα το στες 22 του ιούνι)

3.6.13

Εχτές

5 επολοηθήκαν πίσω
Ειρωνεία είναι, να περπατώ και να μου χέζει πεζούνι στο κεφάλι.
Επείσης, να μαθένεις ότι στο Χόνγκ Κόνγκ, τρώσειν baby πεζούνια ξιδάτα με λαδούιν.

Οππα μάνα μου

2 επολοηθήκαν πίσω
Πού είναι το πεζούνι? Οεο?

1.4.13

Μπεμ.

9 επολοηθήκαν πίσω
Το πεζουνι παει Γερμανία!
Πρώτα από'λα να αναφέρω οτι το ταξίδι ηταν προγραμματισμένο εδώ τζε πολλή καιρό τζε δεν δέχομαι κανενα πολιτικό σχόλιο για το πόσο προδότης ειμαι στην χώρα μου τζε για την μεργκελ τζε τον χιτλερ τζε τα λοιπά..
Πριν κανενα μήνα βασικά, σαν περπατώ από το στούντιο να παω πίσω σπίτι μαζί με με δυο κοπέλες μου το κόρς μου (μια από Κύπρο τζε μια από το Χονγκ Κονγκ), ανακοινώνει η μια (Χονγκ Κονγκ) οτι για το μπρεηκ του Πάσχα θα παει Βερολίνο! Αφτουν τα λαμπουθκια μου εμένα, ο εσωτερικός μου χιπστερ (μια πιος εσωτερικός σιορ, εσυ είσαι χιπστερ που πάνω ως κάτω!) ξυπνά άγρια (γιατί πότε κοιμήθηκε?) τζε αποφασίζει οτι πρεπει να λάβει μέρος σε τούτο το ταξίδι! Φέρνω το ποδα, περνώ το ποτζι, πριν καν να το καταλάβεις εχω σχέδια για να παω Γερμανία.
Φθηνά εισιτήρια, φθηνό χόστελ τζε όλα τα μαθητικά σχετικά που ερκουνται μαζί με την απόφαση. Φαστ φοργουαρτ ενα μήνα, Παρασκευή 15 του Μάρτιου του μπη πρεσαης, ξυπνω εγω ωραίος τζε αχαπαρος, ανοίγω το μακμπουκ πιο ωραίος τζε πιο αχαπαρος, τζε ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ να φακουν τα ημεηλς, τα νοτιφικεησιονς, τα μηνύματα που κάθε Κυπρέον συγγενή, νταμπου γυνισκεται σιορ? ... Κυριακή χαράματα πετω για Γερμανία τζε Παρασκευή προι ξεκινόυν οι φασαρίες στην Κύπρο, τζε εγω να μεν βαστω μπακκιραν πάνω που επειδη η εμπιστοσύνη μου στο κυπριακό τραπεζικό σύστημα ηταν unquestionable τζε τυφλή μέχρι αηδίας.. ΝΤΑΞΕΙ ολαν (είχα πει) ευρώ στην κάρτα μου, ευρώ στην Γερμανία, εν εσση πρόβλημα, εν να τραβώ που ποτζι όσα χρειαζουμε.. ΧΑ... ΧΑ….
Επανικοβληθηκα, η τράπεζα να μεν με αφήνει να μεταφέρω λεφτά στην κάρτα μου τζε να εχω μόνο λίγες ώρες να εβρω μιαν λύση... Στην τελική εμεταφερεν μου η αρφη πεζουνι λεφτά που είχεν είδη στην αγγλική της, πανω στην αγγλική μου.. Με λια λόγια, εμεταφρασαμεν ευρώ σε στερλίνες  που την Κύπρο, τζε μετα τες στερλίνες εμεταφρασα τες σε ευρώ που ιδιωτικό κατάστημα για να πάρω Βερολίνο. Φάκ μη όρ ουατ?

Φαστ φορουαρτ λίες ωρες…
Βρεθουμαστε με τα πεθκια για να παμε στην στάση του λεωφορείου για το αεροδρόμιο. Θκιο πεθκια που την Μαλαισια (ο ένας εν ενα παιδιν to melt for, καλοσυνατος, ευγενικός, κουκλιν τζε εξερετικα κιουτ... Πεζουνι συναχτου) μια κορου που το Χονγκ Κονγκ (πολλα έξυπνη τζε εξερετικα κουλ κορου) τζε μια Εγγλέζου με αστεία προφορά..  Η χονγκονεζα ηταν υπεύθυνη για το που θα επιεναμε, ευτυχώς δηλαδή επειδη εκανονισεν μας κατι επισκέψεις to die for. Εκλεισαν μας είσοδο στο γερμανικό parliament building που ανακαίνισε πρόσφατα ο Norman Foster (Glass Dome),  ειβρεν ενα χτίριο του le corbusier που μας είχαν μιλήσει παλιά στο κορς, εκανονισεν μας είσοδο στο new national gallery που εσχεδιασεν ο mies van de Rohe, εκλεισεν μας tour στην πρεσβεία της Ολλανδίας που έχτισε ο Rem Koolhaas , εγραψεν μας για να παμε στο Jewish museum του Libeskind τζε στο Jewish monument του Peter Eisenmann, εξερε να μας εξηγήσει για την ιστορία του Βερολίνου, για το τοίχος τζε τες δυο πλευρές, για τα αρχιτεκτονικά movements κτλ.. Ειναι ενα χρυσάφι λαλω σας, αγάπησα την (τζε εζηλεψα την την ίδια ωρα.. ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΤΟΣΑ ΠΡΑΜΑΤΑ? Θελω τζε εγω ετσι νου! Εξερετε οτι το Χονγκ Κονγκ εν η μισή Κύπρος αλλα ο εφταπλασιος πληθυσμός??)
Εγω ειμουν υπεύθυνος για την διακίνηση μας στο Βερολίνο... Ετο εκατεβασα έναν αππλικεητιον πάστο αξηπατ τζε έβαλα τους ουλους να αγοράσουν ενα τικετ που εχει στο Βερολίνο που εν για 5 μέρες για όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς... Που μπαη δε ουεη ειναι ΕΞΕΡΕΤΙΚΑ οργανωμένα τζε λεπτομερείς! Ως τζε το περίπτερο του Πάμπου στα τριβιλλουρα εσσει σταθμό ακριβός απέναντι! Τζε ανάφερα οτι δουλεύουν (σχεδόν) 24/7; Εν απίστευτο πόσο προχο ειναι σε τουντο θέμα.. Εχουν λεωφορεία, τραμ, underground trains, overground trains τζε trambus (ενα μακρι λεωφορείο που εν πιαστην γραμμή του τραμ τζαμε που εν εχει γραμμή το τραμ ακόμα :Ρ ) έχουν τζε τζιντα ποδήλατα που έβαλαν τζε στην λευκωσια πρόσφατα (πριν 1-2 χρόνια?).. Εζηλεψα!

Τεσπα, επερασαμεν τέλεια. Εξυπνουσαμε προι - εκαμναμεν 10 ώρες να κάμουμε μπάνιο επειεδη εμηνισκαμεν σε δωμάτιο με 14 κρεβάτια τζε είχεν τζιαλλα άτομα τζαμε, εξεχωρισαμεν έναν Ισπανό (ΚΑΡΡΡΡΡΛΟΣ το όνομα του, πόσο σεξυ τζε κλισέ όνομα εννε?) μιαν που την Αλάσκα τζε έναν που εν μας επολλομιλαν αλλα εφορεν τζινο ρούχο που φορούν οι μουσουλμάνοι, εν εμαθαμεν πόθεν ειναι - τζε μετα απλά εγυριζαμε μεστο Βερολίνο, επιεναμε σε χτίρια τζε αλλα αρχιτεκτονικά δημιουργήματα. Είδαμε μουσεία, monuments, urban landscapes, residential buildings, parliaments τζε embassies, ως τες 7-8 την νύχτα ειμαστουν πεθαμενοι. Ετρωαμεν κάπου έξω τζε απιεναμε πίσω στο χόστελ τζε επεζαμεν πεγνιθκια οσπου να τζημηθουμεν.  Ως τες 10-11 ειμαστουν πάντα πίσω εκτός που την τελευταία μέρα που εγινηκαν 1 να στραφουμεν επειδη έκλεισαμεν να παμε σε ωραίο γερμανικό εστιατόριο.

Η πρώτη προσπάθεια να εβρουμε ωραίο γερμανικό φαη ονλαην απέτυχε τζε εκαταληξαμεν να τρωμεν curry wurst ΠΑΛΕ το οποίο βασικά ειναι γερμανικο λουκάνικο με κετσαπ τζε καρρι τζε για το οποίο οι Γερμανοί ειναι ΕΞΕΡΕΤΙΚΑ περήφανοι... Εννεν τόσο ωραίο :Ρ τζε βρίσκεις το ΠΑΝΤΟΥ!! Παντού όμως, όπου πάεις, εν ο δικός τους "γύρος" ενα πράμα..ως τζε το μαντοναλτς εχει το, McWurst γεύμα με ψωμί η πατάτες τζε κοακολαν.. Έλεος.. Τεσπα..
Τελικά ειχαμεν εβρει ενα καλό εστιατόριο τζε έκλεισαμεν τραπέζι... Έφαμεν την ζωή μας να το εβρουμε, να γυριζουμεν μεστους δρόμους ποτζι ποδα όπως τους χαμένους (... Τούτο είμασταν βασικά). Δηλαδή, σκέφτου έναν τουρίστα να βαστα έναν κοτζινο αξηπατ τζε μιαν σειρά τουρίστες που την κάθε γωνία του κόσμου να τον ακολουθούν πουταπισο.. Θέαμα.. Αλλα νε, ωπος είπα, η παπιρα που εκαταβροχθησα, αξιζεν το θέαμα …
Εν εφκαλα φωτό το φαη (ΠΟΣΟ τουρίστας να γίνω, σορρυ! ) αλλα ηταν τέλειο, οργασμος στο στόμα…

Educational ταξίδι.. ηταν πολα χρήσιμο επειδη ενώθηκαν αρκετές γνώσεις που διάφορα λεκτιαρς τζε πρότζεκτς μαζί, τζε we got to directly see and form our own opinion on different buildings and architects. Θα ακολουθήσουν κάποιες φοτο που εφκαλαν τα πεθκια (εγω εν επηρα κάμερα, μα που να την βάλω? Ανάφερα οτι εν με Ryanair που επετουσαμεν? We even got to hear the ridiculous "welcome" message που έχουν, θα εβρω βίντεο να το ακούσετε.. Αχ ρε ραηαν, πόσο γελιος είσαι…)




Εσείς τι κάνετε? Ολα καλα?
Εν γράφω πολλα τελευταία (Πιον περιπέζεις ρε, πότε εγραφες συχνά τζε εν να απολογιθεις τωρά για την "αλλαγή"!;) αλλα διαβάζω σας, κουτσά στραβά διαβάζω αρκετούς που εσάς!
Επεθυμισα σας! Αποφάσισα οτι θελω να γνωρίσω τζιάλλους μπλογκερς τελικά, εσκεφτουμουν το καλοκαίρι που εν να ερτω πίσω, οποίος ενδιαφέρεται τζε εν τον κοφτι τόσο πολλα το anonymity να κανονισουμε κανένα blogcon! Τι λαλειτε? Διαβαζοντας σας, συνήθως δημιουργώ στην φαντασία μου ενα άτομο πίσω που την οθόνη τζε εν να ηταν ενδιαφέρον να γνωριστούμε, να συμπληρωθεί τζινη η εικόνα... Οι? Ακούω γνώμες..
Until next time (που εν εχω ιδέα πότε θα ειναι),
Το πεζουνι…

Post War Housing - Hansaviertel (Oscar Niemeyer)
Post War Housing - Hansaviertel (Alvar Aalto)
Post War Housing - Hansaviertel (Oscar Niemeyer)
Halacaust Memorial - Peter Einsenman
Halacaust Memorial - Peter Einsenman
An actual piece of the Berlin wall, exhibited in Potsdamer Platz
Post War Housing (Church) - Hansaviertel (Emperor Frederick Memorial Church)
The Dome within the Parliament building of Germany - Upheld by Norman Foster
Le Corbusier’s famous Modulor on one of his Housing Unit in Berlin
Le Corbusier’s Housing Unit ( Unité d’Habitation) in Berlin
One of the outside sides of the Dutch Embassy in Berlin (We couldn't take photos of the inside, but trust me when I say it was glamorously playful with a unique circulation design, typical for Rem Koolhaas)
The Chapel of Reconciliation by  Rudolf Reitermann and Peter Sassenroth, as a memorial to the once Church of Reconciliation that stood in the dead zone within the dividing walls
The staircase on the axis of continuity, inside Libeskind’s Jewish Museum
One of the many ‘voids’ inside Libeskind’s Jewish Museum
The room with the Egyptian exhibits, within the Neues Museum in Berlin, as it was rebuilt by David Chipperfield
Inside the new national gallery (Neue Nationalgalerie) by Mies Van De Rohe
The outside of the new national gallery (Neue Nationalgalerie) by Mies Van De Rohe

Creative Commons License
This photography work by Jane Wong is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

23.3.13

Ίντεξ

2 επολοηθήκαν πίσω
-Μπαμ. Η Κύπρος προσπαθεί να ισορροπισει πάνω σε κλωστή.

-Μπουμ. Το γκούγκλ ρήντερ πεθαίνει αυτό το καλοκαίρι. (Φουρνοφκιε, εννε επειδή εν έσσει κέρδος, εν επειδή το γκούγκλ προσπαθεί να συγυρίσει τες υπηρεσίες του τζε σιγά σιγά να ενδυναμώσει το γκούγκλ πλάς (στο οποίο ελπίζει ότι θα γυρέψουν καταφύγιο οι χρήστες του Γκούγκλ Ρήντερ))
-Μπεμ. Το πεζούνι ταξιδεύει Γερμανία.
-Μπημ. Η πρασινάδα γεννά ακόμα ένα παιγνίδι (μαζί με τον ινβίκτους τζε την αχάπαρη)
-Μπλιαμ. Η θέα απο το παράθυρό μου ένα μήνα μέσα στην άνοιξη.

-Μπλούμ. Έναν ωραίο τραγουδάκι.

15.2.13

Λέητ Απίκος

4 επολοηθήκαν πίσω

Άρκισα πάλε? Έχασα το anti-valentine πράμα. Εθώρουν εχτές ζευγαρούθκια να φιλιούντε μροστά μου τζε έθελα να τους γεμώσω τσιλλαρκιές που πάνω ως κάτω… Τέσπα, ο Σήκρετα πίκος απήκος εν ήταν τζε τόσο σήκρετ.. Βασικά έκαματα νάκον σαλάτα. Σαν καλό πουλερικό που είμαι, ενόμιζα ότι εν να εξέραμεν πιος μα κάμνει τες ερωτήσεις τζε ότι εν να εποσταρίσκαμεν τες δικές μας απαντήσεις… Άρα μεν παραξενευτίτε που κάπια πράματα που έγραψα έννεν κάν ερωτήσεις! Τέσπα.. Έθελα να ‘βοηθήσω’ τον Μ-Χ-Μ να γράφει πιο συχνά τζε επειδή έχω καταλάβει ότι εν ενδιαφέρον τύπος που σκέφτεται τζε αναλύει τζε έν πάει με τα μπεμπέρκα, είμαι σίουρος ότι μπόρει να αναπτύξει πολλά ενδιαφέρον τζε ωράια ποστς…  Το ‘interview’: (ευτυχώς που έν επία journalism) (Τζίνα με κόκκινο εν κομεντς που βάλλω τωρά)
Σουπρις! Έθελα να σου κάμω ερωτήσεις τζε η τύχη έφερεν με να σου τες κάμνω δαμε! Μα είδες? 
Εννε ούλες ερωτήσεις αλλα έν μπειράζει, i like playing games

1. Θέλω σε να κάμεις πόστ μέχρι τις 13 του Φεβράρη με τα 3 αγαπημένα σου τραγούδια τζε να τα σχολιάζεις. Το τί σου θυμίζουν, που σε ταξιδέυκουν τζε πια θέματα ανίουν μέστο μυαλό σου 
-Τωρά εν να μου πείς εν ερώτησει τούτο τζε περιμένω τζε απάντηση? Τέσπα, το πόστ εδημιουργήθηκε πριν καν ποστάρω το interview χα! Βλ.: ΕΔΩ!
2. Θέλω να κάμεις πόστ μέχρι το τέλος του Φεβράρη με 3 φωτογραφίες που έφκαλες τζε ας δεν γράψεις τίποτε που κάτω . Τζε να το κρατήσεις έθιμο τζε να το κάμνεις τέλος κάθε μήνα. Κανένας εν σε ξέρεις δαμέσα τζε εγώ εν σε εγνώρισα ποττέ, άρα μεν το σκέφτεσαι όπως εσκέφτηκες για τζίνες που ανέβασες στο φατσοβιβλίο. Just do.  
-You’d be amazed at the stuff he uploaded on facebook...
3.  Σπουδάζεις τέχνη, είμαι σίουρος ότι κρατάς sketch journal όπως τούτο: http://goo.gl/TEBG1 … Μοίρασε κάποιες που τες σελίδες του. Ενδιαφέρουμε.

βαλλω καποιες σελιδες που περσινο μου journal, studies τζιαι sketches που εκθεσεις. δουλεια μου εν θα βαλω προς το παρων - για προσωπικους λογους κυριως. http://goo.gl/9NadM
-Αρεσε μου τούτη η ιδέα.. Μπορεί να το κάμνω τζε εγώ τωρα! … Βασικά όμως εγώ ενοούσα  SKETCH journal που  που γράφεις τες ιδέες σου ή πράματα που βλέπεις μπροστά σου τζε they inspired you.. οι sketchbook ΜΕ ΈΤΣΙ ΩΡΑΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ!! ΚΥΡΙΕ Μ-Χ-Μ :Ρ

4. Introduce yourself. Τί είσαι? Τί σε χαρακτηρίζει? Που εγεννήθηκες, που εμεγάλωσες? Καπνίζεις? Πιο εν το αγαπημένο σου ποτό? Πιο εν το χρώμα σου (το άσπρο τζε το μάυρο εν μετρουν)? Πιο υλικό τζε πιο artistic canvas αγαπάς να χρησημοποιάς?  Έν το έκαμες ακόμα. Περιμένουμε.

τι ειμαι. τι ειμαι; κροκοδειλος. ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ οσοι ενομιζατε οτι ειμαι ανθρωπος, κλαψτε ;p εγεννηθηκα λεμεσο τζιαι εζησα λεμεσο μεχρι τα 8. μετα εμετακομισα κ εμεγαλωσα παφο. γιατι; καλη απορια. καπνιζω οποτε θελω να σταματησω να σκεφτομαι. βοηθα με για τον υπνο μερικες φορες. κρατω το για τον εαυτο μου - πολυτιμες ωρες.  κρασι, μπυρα, καποτε jagermeister. χρωμα αγαπημενο νομιζω εν εχω, προτιμω ομως να παιζω με αποχρωσεις του γκριζοπρασινογαλαζιου. χαρακτηριζει με η εσωστρεφεια τζιαι η μανια μου να αναλυω οτιδηποτε γινεται γυρω μου. υλικα που αγαπω να χρησιμοποιω - μολυβι τζιαι καρβουνο κυριως, μετα τα gce εσταματησα τα canvases τζιαι προς το παρων προτιμω να αναπτυξω οσο εχω τζιαι οσο μπορω τα drawings μου. 
- Εξίασα καμιάν ερώτηση? :Ρ Πάντος εν έχω άδικο, έγραψες στο μπλογκ σου ότι ακόμα εν εσυστήθικες τζε ακόμα εν το έκαμες! (untill now that is :P)
5. Εκτός που την τέχνη, τί άλλο αγαπάς να κάμνεις? Τι σε βοηθά να ξεφύγεις για λίο ? Που σε βρίσκεις άμμα έν εσσης δουλειά?

αρεσκουν μου οι καλες ταινιες, η καλη μουσικη, το καλο φαι - το 'καλο' εν υποκειμενικο. αρεσκει μου να συζητω. να διαφωνω. αρεσκει μου να περπατω, νυχτα κυριως. εν πιστεφκω οτι η τεχνη εν ξεχωριστο κομματι που μενα. εν παντα τζιαμε ο,τι τζιαι να καμω. εν τροπος σκεψης. τι εννοεις 'δουλεια';
-Όταν δουλέυκεις ρε πεδί μου, πάνω στα πράματα που ΠΡΕΠΕΙ να κάμνεις..  Τούτο ενωώ.. να μου γράψεις κάτι πιο personal.. but you have, so thats fine :)

6. Τί χαρακτηρίζεις σαν το 'superior energy' που μας κυβερνά spiritually? Εσένα πώς σε κυβερνά τούτο το πράμα που επερίγραψες?

εν ξερω σιουρα αν πιστεφκω οτι υπαρχει superior energy που μας κυβερνα. κατι υπαρχει, καπως εβρεθηκαμε δαμε που ειμαστε, σιουρα εν εγιναν ουλλα τυχαια, αλλα εν μου αρεσκει να πιστεφκω σε μια ανωτερη δυναμη. γιατι να εχουμε αναγκη που κατι ανωτερο; στην τελικη εν βρισκω τζιαι νοημα στο να το ψαχνω. προτιμω να πιστεφκω στην δυναμη που εχουμε σαν ανθρωποι, στο τι ειμαστε τζιαι στο τι μπορουμε να καμουμε. εν τοσο πολυτιμο τουτο που ζουμε τζιαι για οσο το ζησουμε ο καθενας που μας που ψαχνοντας για το νοημα, χαννουμε την ουσια. πιστεφκουμε σε κατι ανωτερο γιατι εν εχουμε εμπιστοσυνη στον εαυτο μας.
εμενα προσωπικα εν νιωθω να με κυβερνα τιποτε παραπανω που τον ιδιο τον εαυτο μου. εγω βαλλω τους περιορισμους, εγω περνω τες αποφασεις. προσπαθω οσο μπορω να μεν περιοριζω τον εαυτο μου τζιαι προσπαθω να απολαμβανω τα πολλα "απλα" πραματα που υπαρχουν γυρω μου. επηρε μου καιρο να συνειδητοποιησω ποσο ευτυχισμενο με καμνουν τα απλα πραματα που εχω στη ζωη μου.
ζουμε σε πολλα χαλια τζαιρους αλλα πραγματικα πιστεφκω οτι εν να αλλαξουν τα πραματα. things will change when people change. when one person changes.
7. Εν ξέρω γιατί, αλλά μετά που τζίνο το πόστ που εξαναδιάβασα σήμερα, θέλω να μου περιγράψεις τι πιστέυκεις σε έκαμε να έχεις έτσι άποψη για την αγάπη. Αν δεν μπορείς να κάμεις τούντο πράμα, περίγραψε την τελευταία σχέση που είχες τζε νομίζεις ήταν πιο κοντά σε τούτο το πράμα (εννε ανάγκη ναν ανθρώπινη η σχέση).

την αποψη που εχω για την αγαπη εδημιουργησαν μου την οι σχεσεις που ειχα τζιαι εχω με τους ανθρωπους που με περιβαλλουν. τζιαι ο ιδιος ο εαυτος μου εννοειτε - all people are the same, all people work in the same way and fall for the same mistakes. οπως λαλει τζιαι ο jonas salk: "If all the insects were to disappear from the earth, within 50 years all life on Earth would end. If all human beings disappeared from the earth, within 50 years all forms of life would flourish". σε καποια φαση στη ζωη μου εφτασα να πιστεφκω οτι εν αξιζουμε να ζουμε σε τουντη γη, ποσο μαλλον να αγαπουμε ο ενας τον αλλο. τζιαι επηρε μου τζαιρο να χωνεψω οτι ο ανθρωπινος εγωισμος εν κομματι του εαυτου μας. τζιαι χρειαζεται. πρεπει να ειμαστε εγωιστες. σκεφτου να μεν εισαι εγωιστης τζιαι να βαλεις τους αλλους παντα πανω που τον εαυτο σου - εν θα επιζησεις αμα καμνεις ετσι. παντα εν να δωσεις το φαι σου αλλου τζιαι εν θα το φαεις εσυ, αμα παθει καποιος κατι, παθαινεις το τζιαι εσυ - επειδη αφηνεις το να σε επηρεασει. survival of the fittest, not the kindest. the strongest one has the best genes and gets offspring. the weak one doesnt, otherwise human kind or anything else might have not even survived. ο εγωισμος μας εν κομματι απαραιτητο για την επιβιωση μας τζιαι νιωθω το τζιαι ζω το καθε μερα. κανενας εν σε αγαπα ετσι απλα. αγαπα σε γιατι σιουρα περιμενει την αγαπη σου πισω. εshi αναγκη να αγαπηθει αρα 'αγαπα' σε για να παρει την αγαπη που πιστεφκει οτι αξιζει. τζιαι εν ξερω αν εν κακο η καλο τουτο. απλα ενοχλει με. τζιαι εν με εκαμε καποιος συγκεκριμενα να διαμορφωσω τουντην αποψη. βλεπω το που παντου. τζιαι δεν το θελω τουντο πραμα μες την ζωη μου. η μπορει να το θελω καταβαθος τζιαι επειδη ξερω οτι εν θα το εβρω, εν καμνω καν τον κοπο. σιουρα μπαινοντας σε μια σχεση εν μπαινω τζιαι ξερω οτι εν να μου τελειωσει. καθε φορα εχω ελπιδες. τζιαι η τελευταια φορα ηταν ιδανικη. ειχα ελπιδες τζιαι ενιωθα καλα. οσπου εχαλασε. ετελειωσε τζιαι εν ετελειωσε ταυτοχρονα. τι εννοω; ουτε γω ενιξερω. σιουρα αν επεριμενα να τελειωσει 'φυσιολογικα' εν θα ετελειωνε καλα τζιαι ηταν να απογοητευτω ξανα. τελοσπαντων τουτη εν αλλη ιστορια.
8. Νομίζω έν θέλω να σε γνωρίσω που κοντά ποττε. Αρέσκει μου τούτη η 'μαγεία' που εδημιουργήθηκε. Διαφωνείς? Τι εννοώ? 

Συμφωνω. τζιαι θα ηθελα να μαθω παραπανω πραματα για σενα σε καποια φαση γιατι εχω τζιαι γω καμποσες ερωτησεις τζιαι αποριες. ελπιζω να ελυσα τες αποριες σου παρολο που οταν εξαναθκεβασα τες απαντησεις ειδα οτι εσυγχυσα καποια πραματα τζιαι εν πολλα πιθανο να σε εσυγχυσα τζιαι εσενα. γενικα ειμαι χαλια στο να εξηγω τζινα που σκεφτουμαι - δουλεφκω το ομως! 
-Ελεύθερα :)

8.2.13

Angst or Actuality

5 επολοηθήκαν πίσω
Εξεγελάστικα για μια στιγμή. Εξεγελάσαν με κάποια άτομα. Κάποιους τους έχω φίλους, κάποιους τους είχα ερωτευτεί τζε κάποιοι ήταν απλά γνωστοί. Νομίζω ότι έπεσα στην παγίδα τους επειδή εφανιστήκαν ούλοι μαζί τζε εκάμαν με να διερωτηθώ αν είχα ΕΓΩ άδικο τελικά, τζε οί τζίνοι.
Άλλαξα περιβάλον.. κάποια που τζίνα τα άτομα εφίαν που την ζωή μου, κάποια εν πολλά μακριά τζε έν με επιρεάζουν τόσο πλέον. Η στιγμή που επανήλθα πίσω στες δικές μου απόψεις ήταν σαννα τζε  εδίουν πάνω σε triple glazed brick wall (με flemish bond!) σαν εβούρουν με 140 μέστο χάηουεη! Έβλεπα το “The Perks of being a sunflower” όπως μου σύστησε ο Ντρήμερ τζε η Σσιονοστιφάδα, τζε οταν ετέλιωσε, όπως είμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι με το λαπτοπ πάνω μου, όπως επέζασην τα κρέτιτς (εν θυμούμε τι τραγούδι ήταν), έπιαν με το σπαστικό το κλάμα με ελιγμούς, ποτζίνο που έν μπορεις να σταματήσεις τζε πάει τζε πάει τζε πάει τζε πέφτεις στα πατώματα τζε τζιλίεσε (!)
Ποττέ εν εχρειάζουμουν άτομα, έν αγάπησα ποττέ. Τζαμέ που ενόμιζα ότι αγάπουν, εν επειδή έξερα ότι εν να έπιανα το ίδιο πίσω, τζε έννε τουτο η αγάπη έννεν? (όπως λαλεί τζε ο Μ-Χ-Μ) Ούτε επίστευκα σε τούτη την λέξη που its meaning has been abused, degraded and washed out.  Τούτα τα άτομα εκάμαν με να πιστέψω ότι υπάρχει, τζε εδώθικα λίο παραπάνο που το κανονικό, ονειροπόλουν για λίο τζερό αν τζε ευτιχός εκράτουν ακόμα τους προβληματισμούς μου. Κάποιοι εκαταφέραν τζε ετραβίσαν τζε τούντη λέξη που το στόμα μου (όι εν μιλώ για το περτίτζι. Τζίνο έν τα κατάφερε), τζε όταν λέω τραβίσαν, εννοώ με το ζόρι. Σε τζίνα τα άτομα, θέλω να πώ ότι εν πάει έτσι, τζε ότι πρέπει να νικήσουν τούτην την ανάγκη που έχουν για τις λέξεις. Τουτο το κόμπλεξ of sorts. Να μάθουν να εκτιμούν τες πράξεις τζε να μεν τες ξιάνουν με την κάθε σκατό-λεξη που εν να φκέι που το στόμα μου (επειδή απότι εκατάλαβα, οι περισσότεροι αθρώποι που εγνώρισα πυστέυκουν ότι το στόμα μου φκάλει συνέχεια φαρμάτζη). Εδώθηκα που λαλείτε για λίο τζερό. Τζε τζίνη την μέρα που με έπιασε το κλάμα εσυνειδητοποίησα ότι ονειροπόλουν. Εσπούρτησα πάστην πραγματικότητα τζε για να συνέλθω ξανά στα πόθκια μου εχρειάζουμουν ακόμα λίο που τούτην την δόση “ψευτιάς” τζε έπιασα τηλέφωνο μια κορού που εν δαμέ μαζι μου στο κόρς τζε επία ποτζί με μια μπουκάλα κρασί τζε τσιγάρα για να μιλήσω με κάποιον. Επήρεν με ξανά πίσω στον ψευτόκοσμο που εζούσα μόνο τζε μόνο για να μπορέσω να κατεβώ μόνος μου, πιο απαλά. And I did. And I am back to reality. Μπορεί να σας ακούετε κουλό τούτο το πράμα ή να νομίζετε ότι είμαι στα 21 μου τζε ακόμα περνώ το teenage angst, μπορεί να το διαβάζω τούτο σε λία χρόνια τζε να γελώ.
Νομίζω είμαι πιο χαρούμενος έτσι, τζε νιώθω καλά που είμαι τόσο τυχερός που μπόρω να το δώ τζε να το κάμω embrace τζε να το καταλάβω τούτο το πράμα, τζε να είμαι απεξαρτημένος που τούτην την ανάγκη που έχουν κάποια άτομα. 



Υ.Γ. Εν θα έγραφα τίποτε που τούτα τα “καταθλιπτικά” αλλά έτυχε τζε εξαναδιάβασα το ποστ του Μ-Χ-Μ (τι εννοείς πιο που ούλα? θκίο ενει!) τζε έβαλα Mumford and Sons τζε δώστου να χτυπιούμε!
Υ.Γ.2. Πεθκιά σόρρυ. Το Ρήντερ μου εφούλοσεν, εν να πομπάρει. Θέλω να διαβάσω, να δώ τι κάμνετε, αλλα όταν έχω ώρα κάμνω άλλα πράματα (Άρκεψα ορειβασία! Νομιζω είπα σας το, εν ειμαι σίουρος.. επωρώθηκα όμως, αρέσκει μου πολλά) Το σίκρετ πίκος απίκος ίσσια που το επρόλαβα! Τζε τουτο εν επειδή είπεν μου το ο Ντρήμερ...

11.1.13

Αφήνω λαγκάδια τζε βουνά

5 επολοηθήκαν πίσω
Φέυκω τζε εγώ άυριο χαράματα (σε λίες ώρες βασικά), πάω πίσω Σσέφηλτ.
Εν νιώθω απολύτως τίποτε αλλά εκάμαν με να νομίζω ότι έπρεπε να νιώθω κάτι.
Βασικά νιώθω, είμαι τσας αγχωμένος επειδή περιμένει με πολλή δουλειά που εν να πάω πίσω τζε πολλά deadlines. Αυτά.
Η μάνα μου λαλεί μου ότι εν upset επειδή φέυκω. Ε εν έπρεπε μανα μου να είσαι upset. 4 μήνες έλειπα τζε τωρά σου είρτε? Πάνω χαρά σας τζιολάς που εν να έσσετε το σπίτι δικό σας.. Τζε άτε υπόσχουμαι ότι εν να σε πιάνω Σκάηπ πιό συχνά απ’ότι πριν, για νά’σε χάππη.
E, το 97% των γνωστών και φίλων είναι πλέον τζικάτω, αλλά βέβαια τζε να μεν ήταν σιγά το πράμα πεθκιά. Εν να κλεούμαστε κάθε φορά που φέυκουμε? Άτε να δώ.
Το πιο σπαστικό είναι που πιάνω τηλεφωνήματα που κάποιους γνωστούς (ναι, κάποιοι εν τζε οικογένεια) τζε κάμνουν μου χεσίδι επειδή εν τους πιάνω σκάηπ ενώσω είμαι Σσέφηλτ.. Ε, ένα λεπτό κύριος γιατί εν να τα πάρω τωρά, ενώσω είμουν Κύπρο έπιανα σε τζε πολλά τηλέφωνο ή εμιλούσαμε τζε πολλά τζε τωρά είρτεν σου η αναλαμπή ότι θέλεις να σε πιάνω Σκάηπ? Αη μαρή που δαμέ. Έλεος δηλαδή τούντην εμμονή που έχουν κάποιοι με την απόσταση.. (τί εννοείς ότι τζε εγώ εχώρισα το Περτίτζι mainly εξαιτίας απόστασης? ΕΝ ΜΕΤΡΑ, ΟΥΣΟΥΤΕ) Τζε ότι πώ εν λόος γραμμένος σε πέτραν, οκέη κυρία Ντάγκερ? :Ρ Κανένας εν αππόθηκεν! (καλά ντα, μπορεί να αππόθηκα λίον, ΕΝ ΕΣΣΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΩΜΟΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΟΤΙ ΠΩ ΕΝ ΛΟΟΣ!)
Άτε κανεί, επαραχέ.
Καληνύχτα τζε εν να σας δώ που το δωματιούη 5Χ5 στο Σσέφηλτ.

Υ.Γ. Να θυμηθώ να έβρω nickname του Σσέφηλτ.
Υ.Γ.2 Σε τούντο ποστ εν θέλω criticism για την ορθογραφία μου. Αφήστε μου λίο chance να συνέλθω απο τον προιγούμενο όλεθρο τζε ξανά πάλε στο επόμενο ποστ! Τσιν Τσιν!

7.1.13

ΘΟΚ - Μαμά που πας

28 επολοηθήκαν πίσω
Ουλα εξεκινήσαν με την θκιά-πεζούνι  που είσεν ορέξεις τζε εσπούρταν μωρά. Εξέρετε εσείς ότι άμμα είσαι πολύτεκνος πιάνεις μούχτι εισιτήρια σε θέατρα και σε διάφορα άλλα δήθεν κουλτουριάρικα ηβεντς στην Κύπρο? Μάλιστα! Επειδή, λαλεί σου η κυβέρνηση, άμμα έχεις ένα σορο μωρά, εν να βρίσκεις τζε λίην ώρα να πηαίνεις θέατρα.
Τέσπα, έιχεν εισιτήρια για μιαν θεατρική παράσταση που ελέγετουν “Μαμά που πας” κάποιου κύριου Άντριου Μπέργκμαν. Λαλούν σου, πέζει η  Ντενίση μέσα σημαίνει εννάν καλό! Πάμε να το δούμε (α νε, εντζε μούχτις). Παρετώ εγώ τες γραφές μου τζε τα φυλοσόφκια, τζε πιάνουμε τον δρόμο για την χώρα οικογενειακός. Στον δρόμο λαλούν μου εν του ΘΟΚ. Μάλιστα..
Φτάνουμε. Δικλώ δεξιά, δικλώ αριστερά.
Εν ένας τόπος που έν εξαναπήα. Καινούργιος.
Το νέο θέατρο του ΘΟΚ, ενημερωνουν με.

Μα θώρε facade τζε κακόν. Ούλο γυαλήν με μεταλικά Ι-beams τζε cross bracings. Ενδιαφέρον, σκεφτούμε. Το 2003 εκάμαν παγκόσμιο διαγωνισμό για τούντο θέατρο (νε, ‘παγκόσμιο’ ταχα μου) τζε εκέρδισε το σχέδιο κάποιου Κυπριακού αρχιτεκτονικού γραφείου, του Kythreoti Architects. Μπένουμε μέσα τζε συνειδητοποιώ ότι έννεν κτίριο ότι νάνε. Για κυπριακά δεδομένα υπήρξε κάποια σκέψη που πίσω του. Συγυρισμένο spatially, μπένεις μέσα τζε ξέρεις ακριβός που πρέπει να πάεις. Η είσοδος φέρνει σε σε ένα τεράστιο void space που βλέπεις που την μια άκρια του χτιρίου μέχρι την άλλη άκρια. Ο τρόπος μετακίνησης ξεκάθαρος που την αρκή αφού ανοίετε μπροστά σου (στα αριστερά) ένα μακρύ railing σκαλιών που σε οδηγούν απο την ρεσεπσιον στο εστιατόριο κάτω και στα γραφεία πάνω. Στα αριστερά σου βλέπεις το exterior της αίθουσας θεάτρου, την οποιάν έκαμεν κυκλική τζε επεριτριγύρισε  την που ένα φωτισμένο διάδρομο με γυαλί σάνα τζε εν βιτρίνα που τα έξω τζε βλέπεις μέσα την θεατρική αίθουσα, η οποία πλέον παραλαμβάνει δικό της existence διαφορετικό που το υπόλοιπο κτίριο. Εθύμισεν μου λίον τούτο δαμε:

Φώτο: http://www.jrs.co.uk/case-studies/alternative-technology.aspx
Φώτο: Alex Randall (Public Domain)
που βασικά εν το εξωτερικό ενός auditorium ενός ινστιτούτου για sustainable technology στην Ουαλία. Τούτος όμως, εν εδημιούργησε το δέρμα του θεάτρου που πηλό, αλλά που μιαν επένδυση χαλκού την οποίαν μόνο τζαμε χρησιμοποιεί για να το διαφοροποιήσει. Πράμα που με φέρνει στο επόμενο ποιντ. Ο τύπος, επροσπάθησε να δημιουργήσει μιαν αληθοφάνεια με τα υλικά που χρησιμοποίησε (πράμα που μου αρέσκει, τζε συμφωνώ, άν τζε το τι είναι η αλήθεια τζε τι οι εν μεγάλο θέμα που εν αναλύω δαμέ)  αλλά επαράκαμεν το. Εμέτρησα ένα σωρόν υλικά. Έπεξεν με γυαλί, σίδερο, άσπρο γρανίτη, ξύλο, χαλκό, πέτρα (νε! Στην είσοδο είχε μέχρι και πέτρα) τζε τσιμέντο σε ένα κτίριο. Ήταν σαν την σαλάτα την ανακάτοτην. Τέσπα. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι όμως (τζε ευτυχώς δηλαδή, επειδή με τόσα υλικά παρολίο να μεν ξεχωρίσω πού έθελε να δώκει σημασία τζε που οι) ήταν η θεατρική αίθουσα. Μπένεις μέσα τζε νιώθεις ότι είσαι σε nest πουλιού αφου ‘αγγάλιαζεν’ το ένα pattern που ξύλινα δοκάρια. Δαμέ ευτυχώς έπαιξε μόνο με ξύλο, τσιμέντο τζε τσας μέταλλο για να κάμει μιαν κυκλική αίθουσα, με την σκηνή στην ακρη περιτριγυρισμένη που ξύλο (σαν frame). Εντυπωσίασεν με το πόσο μικρή εφαίνετουν η αίθουσα, το πόσο κοντά εφαίνετουν η σκηνή, αλλα στην πραγματικότητα ούλα ήταν πιο μεγάλα απ’ότι εφαίνονταν. Έπεξεν όμορφα με το form. Δέτε τες φώτο που κάτω. Στες δύο άκριες της σκηνής, έβλεπες πολαπλές κολόνες που τσιμέντο με καμπυλωτό  σχήμα, που εδιούσαν την αίσθηση ότι μόνο το θέατρο υπάρχει. Ένιωθες ότι είσαι σε μια δομή ξεχωριστή που το υπόλοιπο χτίριο (Εν τα μόνα elements που μάλλον ο αρχιτέκτονας εν ήταν αληθοφανές με το υλικό του, αφού νομίζω τζίνες οι κολόνες έν ήταν δομικά στοιχεία στην κατασκευή) τζε γενικά εδιούσαν του ένα ωραίο στοιχείο. Έν μπορώ να πώ ότι ήταν καταπλυκτικό χτίριο, είδα τζε πιο ενδιαφέρουσα designs. Το τί μπόρω να πώ όμως είναι ότι έννεν ένα τετράγωνο, άχρωμο, πλωτό πράμα όπως συνήθως βλέπεις στην Κύπρο τζε ετράβισεν μου την προσοχή.
Τι?
Η παράσταση?
Α, νε, ήταν χάλια.
Φώτο: KythreotisArchitects 
Φώτο: ΘΟΚ/ Χρίστος Θοδωρίδης
Φώτο: KythreotisArchitects 
Υ.Γ. ΑΠΑΙΤΏ  Σχολιασμό για την ορθογραφία μου σε τούντο ποστ!

6.1.13

Η ζωή της Πίττας

8 επολοηθήκαν πίσω
--Τα τελευταία ποστ εν το ξέσπασμα που πάντα πρέπει να υπάρχει τζε απλα έτυχε να φκεί online, νομίζω ήταν constructive αλλα εν ηταν ανάγκη να ήταν τόσο δημόσιο κε τοσο .. online.. τέσπα, συνεχείζουμεν. Πάντος ειμαστε μια χαρα με το περτίτζι (για όσους ενδιαφέροντε). Ξεπουπούλιασμα εν θα υπάρξει άλλον Κύριε Ντρήμερ. Τα υπόλοιπα στο επόμενο επισόδιο!--

Προχτές αντίπροχτες, μετά που ένα τηλεφώνημα του 27, εμπίχτηκε (με δική μου προτοβουλία) στο εξερετικά γεμάτο μου πρόγραμα, το σινεμά κατα τες 7:30. Με εξερετικά γεμάτο πρόγραμα, ενωείτε ότι ενωώ να κάθουμε σπίτι μπροστά που το μακ τζε να προσπαθώ να γράψω τζίντη αναθεματισμένην την προκύριξη. Έκατσα τζε υπολόγισα τα. Γράφω ένα ποιντ την ημέρα, που σημένει εν να μου πάρει μιαν φτομάν να την γράψω. Τέσπα, πίσω στο σινεμά. Επίαμεν να δούμεν το “Life of Pi” του Ang Lee (Επείσης γνωστός για το Brokeback Mountain) απο το βιβλίο της του Yann Martel.


Έχω πολλά να πώ, αλλα πυστέυκω εν να το χαλάσω για τζίνους που θέλουν να το δούν. Με λία λόγια, είναι μια πανέμορφη τενία, μαγευτική μπορω να πώ. Ταξιδέυκη σε μέσα σε μιαν ιστορία τζε πέζει μαζί με το understanding of what is real and what is not. Μιλά για τον πόλεμο μεταξί faith τζε science τζε μεταφέρει το μύνημα του με τόσο balanced τζε όμορφο τρόπο. Χρεισιμοπιά μεταφορές συνέχεια τζε γενικά τραβά σε τζε δημιουργά ένα διάλογο μεταξύ σου εσένα τζε της ιστορίας που διηγα με ένα τρόπο που σε βρίσκει προς το τέλος της τενίας να σκέφτεσε τόσα πολά πράματα την ίδια ώρα: για τον κόσμο που ζείς, την θρησκεία, τον εαυτό σου τζε την γαλίνη που δημιουργίτε όταν βρίσκεις την ψυσσή σου…
Ο πέζουνος ο φιλοσοφε!
Άτε, επαραχέ. Δέτε την, εν πολλά ωράια.
Till next time.

Υ.Γ. Κάθουμε τζε βλέπω το τρέηλερ ξανά τζε ξανά τζε ανατριχιάζω.