Google+
Το Πεζούνι λαλεί: Έν είμαι ρομαντικός, ονειροπολος, κοντός. Έν είμαι ευγενικός αλλά ούτε τζε ψέυτης. Εν είμαι σοβαρός (συχνά), ακομπλεξαριστος, δυστιχισμενος. Δαμέ δεν γράφω ότι θέλεις και όπως θέλεις. Σεβάστου τον χώρο μου τζε αν θα διαβάσεις τι γράφω, να θυμάσε ότι διαβάζεις με δική σου ευθύνη

23.8.11

Ανεξήγητο

2 επολοηθήκαν πίσω
Εν μια ράντομ στιγμή στο χρόνο που μπρούμιττα βλέπεις τα άστρα χωρίς να σκέφτεσαι κάτι συγκεκριμένο τζε ένας παίζει κιθάρα δίπλα που μια φωνή που τραγουδά το Άβε Μαρία. Μια στιγμή που είναι να κάθεσαι στο πεζοδρόμιο τζε να μιλάς με τα μάτια σου ενός πανέμορφου, διψασμένου αδέσποτου, περιτριγυρισμένος που άλλους ανθρώπους που περπατούν εν άγνια με το τι θα πει αυτή η στιγμή για εσένα. Μια στιγμή που ένα τσιγάρο στην ορμή του απαλού αέρα σε κάμνει να ταξιδέυκης έξω που τους τέσσερις τοίχους που είσαι κλεισμένος. Η στιγμή που σκέφτεσαι παλιές αποφάσεις τζε παλιά λάθει τζε παλιές θύμισες που εχάθηκαν στο δρόμο. Η στιγμή που δίνεσαι με τα λόγια σου, ενός ατόμου που άφησες πίσω άθελά σου, ενώ αυτό σιδερώνει τα ρούχα της επόμενης μέρας χαλαρά, λές και δέν παρατήρησες τα βουρκασμένα μάθκια στο πρόσωπό του. Η στιγμή που ακούεις το τραγούδι σου δυνατά τζε τραγουδάς το με φωνή που φκένει που μέσα βαθκιά τζε δυναμόνης το τζιάλο άμπα τζε ακούσουν σε οι έξω τζε κλέψουν την στιγμή ΤΟΥΤΗΝ.
Η δική σου στιγμή, που εγώ έν ξέρω τζε δέν θα μάθω.