Το Πεζούνι λαλεί: Έν είμαι ρομαντικός, ονειροπολος, κοντός. Έν είμαι ευγενικός αλλά ούτε τζε ψέυτης. Εν είμαι σοβαρός (συχνά), ακομπλεξαριστος, δυστιχισμενος. Δαμέ δεν γράφω ότι θέλεις και όπως θέλεις. Σεβάστου τον χώρο μου τζε αν θα διαβάσεις τι γράφω, να θυμάσε ότι διαβάζεις με δική σου ευθύνη


Ο καιρός χωρίς την Πετρούλα

0 επολοηθήκαν πίσω
Εχτες ήταν τόσο πυρά που ειμουν έτοιμος να βάλω μαγιό τζε να φκώ για κολύμπι.

Σήμερα κολυμπώ τζε με τα ρούχα, εν χριαζετε να κάμω κάτι! Welcome to sudden climate change and global warming!


Αης αης μπεημπη

3 επολοηθήκαν πίσω
Τζε έτσι για να χαλάρωσω λιο το mood που έπεσεν, έπεσεν πάτο, τζαμέ που εν πατά κανένας, ούτε σαρανταποδαρούσα... Πήγα iceskating για πρώτη φορά στην ζωή μου σήμερα! Χαβ α λουκ!

Ε τι; Εθέλατε τζε πιρουεττα;

Δύμετρος άντρακλας

2 επολοηθήκαν πίσω
Είμαι εγώ αδύναμος; Οι πείτε μου! ΕΊΜΑΙ ΕΓΩ ΑΔΥΝΑΜΟΣ; ok καλά μπορεί να είμαι , αλλά εν ανάγκη να το έχω τζε στην ντουντουκα;
Νε τον γιο μου, μπορείς να με σπάσεις στο ξύλο ξέρω το, πρέπει δηλαδή να το παραδεχτω τζιολας για να νιώσω ακόμα πιο άσχημα ότι είμαι έτσι fragile; Εντζε ότι εννα πάω στο δωμάτιο μου να κλαίω με τες ώρες, έλεος, απλά εν η φάση του ότι κάποιες φορές εν θέλεις να είσαι όσο χαμηλά όσο νιώθεις ή σε κάνουν να νιώθεις. Γ'αυτό πεζεις τον σκληρό τον άντρα τον δυμετρον με τες αλυσίδες στο λεμο. Τζινον που όυλοι έχουμε στην φαντασία μας τζε θέλουμεν να γίνουμε. Εννεν; Εννε όυλοι που θέλουμε να είμαστε λιο πιο ανεσθητοι απ'οτι είμαστε; Γι'αυτό τζε εγώ μπορώ να σε βάλω που κάτω (γριστος τι κυπριακό πράμα lol) Γι'αυτό τζε εγώ εν επεθύμησα την αμερικανού φίλη μου, γι'αυτό τζε εγώ ΜΠΟΡΩ να ζήσω τελια μόνος, χωρις κανένα μα κανένα δίπλα μου, ούτε φίλους, [... LINK ...], τζε γι'αυτό εγώ εν πλυγώθηκα όταν μου είπες καθαρά ότι πεζεις μαζί μου απλά τζε μόνο επειδή «αρέσκη μου η σημασία».


Advice, like youth, probably just wasted on the youth

2 επολοηθήκαν πίσω
I've been searching for a motto of life to publish on my apoliterion and school's anual publication under my 4x5 photo these last few days and I came upon this article by Mary Schmich. It was published in 1997 but came to be popular the next year, when a guy named Baz Luhrmann made this into a song.
I'm not very keen onto allowing others to realize how emotional I can get (/am) but the anonymity of this blog allows me to state clearly what an impact this left. It made me think of time and how unforgiving it can get, it made me realize how strong relations can easily shatter because of third party reasons, how the power and beauty of youth is slowly and permanently vanishing, it made me regret for all the things I said 'no' to and glorify the ones that I endorsed, made me think twice for the things I've got for granted (such as my parents) and it sorta made me worry for the future. It's that aura you feel when you're next to a fierce beach at night combined with the feeling you get after a meaningful movie.
And then I made a promise to myself.
That I WILL be wearing more sunscreen from now on